Αναζήτηση

ρωτάω, απαντά ο καθηγητής — και ξαφνικά όλη αυτή η μεγαλοπρέπεια βγάζει νόημα: ο χρυσός δεν ήταν θέμα γούστου τότε, αλλά κάτι το αυτονόητο.

Μάιντς, γύρω στο 1450: ένα εργαστήριο, μια προθήκη τυπογραφικών στοιχείων — και ξαφνικά ένα βιβλίο δεν κοστίζει πλέον μια περιουσία. Από εδώ, όλη η Ευρώπη αλλάζει.

Τέσσερα καρέ που κανείς δεν βλέπει: έτσι ξεκινάει κάθε βίντεο, πριν ο άντρας αποφασίσει να συνεργαστεί. 🎬

Μια συνήθεια δεν διαμορφώνεται μέσω της θέλησης, αλλά μέσω της επανάληψης: Ο εγκέφαλος μετατοπίζει τη διαδικασία σε ένα σημείο όπου δεν απαιτεί πλέον σκέψη.

Οκτώ λεπτά από την εξέδρα εκτόξευσης μέχρι την έλλειψη βαρύτητας. Σε αυτό το χρονικό διάστημα, το πρώτο στάδιο καίει περισσότερο καύσιμο από όσο χρειάζεται ένα αυτοκίνητο σε ολόκληρη τη διάρκεια ζωής του.

Χωρίς νερό, χωρίς οξυγόνο, κοσμική ακτινοβολία — και μετά ξυπνούν ξανά. Μισό χιλιοστό σε μέγεθος και πιο ανθεκτικά από οποιονδήποτε αστροναύτη.

Ταξιδεύοντας από το 1977, τώρα πάνω από 24 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα. Το σήμα χρειάζεται 22 ώρες για να φτάσει σε εμάς — και εξακολουθεί να φτάνει.

Με ρωτάς κάθε μέρα, οπότε ιδού τα πάντα: τι τρώει, πόσο και τι ώρα. Αυτός, εν τω μεταξύ, δεν διστάζει καν. 🐟

Και οι δύο επιβιώσαμε: αυτός είναι θυμωμένος, εγώ είμαι μούσκεμα και όλο το σπίτι μυρίζει σαμπουάν. 🛁

Οκτώ πόλεις σε ένα βίντεο, από το Μιλάνο μέχρι το Ποζιτάνο: όλα όσα είδα φέτος. Με ποια να ξεκινήσετε;

Χωρίς καθρέφτες, χωρίς μουσική, μόνο ένας παλιός αχυρώνας και ένα ζευγάρι αλτήρες. Μερικές από τις καλύτερες προπονήσεις μου γίνονται εδώ.

Περπατάς στους άδειους δρόμους, στρίβεις στη γωνία και ο καθεδρικός ναός είναι φωτισμένος. Το βράδυ, είναι μια διαφορετική πόλη.

Δέκα λεπτά μέσα σε μια σακούλα σκουπιδιών περιμένοντάς τον. Με κοίταξε σαν να του χρωστούσα ενοίκιο. 🙀

Δοκιμάζουμε τρία γλειφιτζούρια και επαναλαμβάνουμε τα χρώματα. Αυτό με το ουράνιο τόξο, παρεμπιπτόντως, αποδείχθηκε το πιο ξινό. 🍭

Ενενήντα τρία χτυπήματα το λεπτό και ένας στίχος που έγραψα σήμερα το πρωί. Ακατέργαστη ματιά, κατευθείαν από το περίπτερο. 🎤

Ένα, δύο, τρία—τρία χρώματα που θυμούνται αμέσως. Ας ξεκινήσουμε με μικρά πράγματα και μετά θα υπάρξουν κι άλλα. 🇩🇪

Νερό, ζέστη και ένας χτύπος στο κεφάλι μου. Δεκαπέντε δευτερόλεπτα και ήμουν μούσκεμα. 💦

Γιατί να ανέβεις τα σκαλιά όταν μπορείς να κατέβεις ανάσκελα; Το κάνει αυτό κάθε πρωί.

Ο πάγος έχει διατηρήσει τα πάντα: φυσαλίδες αέρα, σκόνη, στάχτη. Κάθε στρώμα αντιπροσωπεύει μια χρονιά — όπως οι δακτύλιοι των δέντρων, μόνο που είναι πιο κρύοι.

Βλέπουμε τον δίσκο από την άκρη — γι' αυτό ο Γαλαξίας εμφανίζεται ως λωρίδα στον ουρανό και όχι ως σπείρα. Τέσσερις φωτογραφίες από την ίδια νύχτα.

Μπαλκόνι, παραλία, ένα Aperol και ένα πιάτο ζυμαρικά. Αυτά είναι όλα όσα χρειάζεστε για να νιώσετε καλά εδώ.

Ένα σετ, χωρίς διακοπή, χωρίς απάτη τα δύο τελευταία. Μέτρησέ τα μαζί μου.

Σάκος στο κεφάλι του, απόλυτη αυτοπεποίθηση, μηδενική ορατότητα — και παρόλα αυτά τα κατάφερε. 🛏️

Το νερό απορροφά πρώτα το κόκκινο και τελευταίο το μπλε. Αυτό που επιστρέφει σε εμάς είναι τα υπόλοιπα — γι' αυτό και τα βαθιά νερά είναι μπλε. 🌊

Το ένα τέταρτο της ηπειρωτικής χώρας βρισκόταν κάτω από πάγους, η στάθμη της θάλασσας ήταν 120 μέτρα χαμηλότερη. Ήταν δυνατό να περπατήσει κανείς μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας.

Καθόμαστε εδώ εντελώς ακίνητοι, κι όμως περιφερόμαστε γύρω από το κέντρο με 800.000 χλμ./ώρα. Μια περιστροφή διαρκεί 240 εκατομμύρια χρόνια — όταν περάσαμε τελευταία φορά από εκεί, οι δεινόσαυροι ακόμα τριγυρνούσαν.

Έπεσα πάνω στο κομμάτι τυχαία, και έτσι απλά έγινε. Μία λήψη, χωρίς μοντάζ.

Όλοι το χορεύουν, αλλά εγώ αποφάσισα να το κάνω στη σκηνή, μπροστά στην ομάδα μου. Κρίνετέ με αυστηρά. 🕺

Ανεβαίνεις τις σκάλες του μετρό, κοιτάς ψηλά — και να το, ακριβώς μπροστά σου. Δεν θα το συνηθίσω ποτέ.