Iris

Ҳаракати охирин ҳамеша нолозим аст. Қоида оддӣ аст: ҳамин ки дастатонро дароз кунед, то "каме танзим кунед", вақти шустани хасуҳоятон фаро мерасад.

Се хасу барои ҳама чиз. Дигар лозим нест: барои ба таъхир андохтани оғоз маҷмӯи бист хасу харида мешавад.

Ман танҳо дар рӯз аз тиреза кор мекунам. Чароғ хобидааст: дар зери он ранги зард гарм ба назар мерасад, аммо дар рӯи миз ифлос аст.

Ман ҳеҷ гоҳ бо контур оғоз намекунам. Аввал нуқтаи ториктарин меояд — аз он ҷо шумо метавонед бубинед, ки чӣ қадар рӯшноӣ боқӣ мондааст.

Дар акварел об аз ранг муҳимтар аст. Новобаста аз он ки чӣ қадар кӯшиш мекунед, об абрнок мешавад ва нисфи рангҳо хокистарранг мешаванд.

Ман аз гулҳои зинда расм мекашам, на аз аксҳо. Акс аллакай барои ман муайян кардааст, ки нур дар куҷост, аммо аз ҳаёт, ту қарор медиҳӣ.

Марҳилаи самимонаи кор. Дар ин ҷо шумо ҳоло ҳам метавонед бубинед, ки ман дар куҷо фикрамро дигар кардам, аммо шумо инро дар расми тайёр пайдо карда наметавонед.