Giulia

Дар байни соатҳои ҳашт ва нӯҳ хиёбон хусусияти худро дигар мекунад: аввал он гузаргоҳ аст, баъд ба ошхонаи садметра табдил меёбад.

Тратториаҳои беҳтарин намоиши зебои тиреза надоранд. Онҳо дар кӯча чор миз ва менюе доранд, ки бо бозор тағйир меёбад.

Ҳангоми роҳ рафтан навишта шудааст, ҳамон бегоҳ сабт шудааст. Ман онро ислоҳ накардаам ва ислоҳ намекунам.

Ду версияи як чиз. Инаш сусттар аст ва ба ман бештар маъқул аст, аммо наметавонам бигӯям, ки чаро.

Он чизе ки шумо дар мобайн мебинед, барои тамошобинон намоён набуд: инҳо роҳравҳои зеризаминӣ мебошанд, ки бо фарши чӯбӣ ва рег пӯшонида шудаанд.

Аркҳо дар се сатҳ такрор мешаванд ва ҳар як сатҳ сутунҳои тартиби гуногун дорад. Ин ороиш нест: ин тарзи нигоҳ доштани вазн аст.

Маслиҳати амалӣ: Аз даромадгоҳи шимолӣ ворид шавед ва ба чап гардед. Ҳама ба рост мераванд ва дар давоми бист дақиқа шумо қадамҳоро қариб ки ба худатон мегузоред.

Агар шумо хоҳед, ки аксе бидуни панҷоҳ нафар дар паси он гиред, дар маркази ҳашткунҷа истода, акси худро ба боло кунҷ кунед. Ин ҳамеша кор мекунад.

Соати ҳашт майдон қариб холӣ аст. Як соат пас, касе аз ин ҷо намегузарад: Дуомо зебост, аммо беҳтарин рӯшноӣ аз онҳое меояд, ки барвақт мехезанд.

Сохтмон соли 1386 оғоз ёфта, дар асри бистум ба анҷом расидааст. Онҳое, ки санги аввалро гузоштанд, ҳеҷ яке аз инро надиданд.

Дар паси ин апсида ошхона бо Шоми Охирин ҷойгир аст. Ҳама медароянд, кам касон дар атроф гаштугузор мекунанд - ва ҳавлӣ қисмати оромтарин аст.

Аз берун, он хурд ва бетартиб ба назар мерасад. Ин қасдан буд: меъмор тамоми боҳашаматро дар дохили бино ҷойгир кард, то онҳое, ки барои чипта пул додаанд, онро бубинанд.

Дар асри 19, ин як технологияи холис буд: ҳеҷ гоҳ қаблан чунин боми шишагии калон ҷуръат карда нашуда буд. Имрӯз мо бе он ки ба боло нигоҳ кунем, аз зери он мегузарем.

Яксаду сӣ панҷто ҳастанд. Қариб шашсад сол лозим шуд, то онҳо пурра карда шаванд ва ҳар як насл насли худро илова кардааст.

Ин об барои интиқоли мармар барои Дуомо истифода мешуд. Имрӯз он танҳо инъикоси чароғҳои кӯчаро меорад, аммо шаҳр ҳамин тавр ба вуҷуд омадааст.

Роҳи осонтарини оғози рӯз дар Милан: ворид шудан аз қалъа ва баромадан аз боғ. Ин ройгон аст ва як соат вақтро мегирад.

Мардум 130 сол боз дар зери ин гунбаз роҳ мераванд. Он ҳамчун роҳи пӯшида сохта шудааст, на ҳамчун ёдгорӣ: шумо бояд аз шаҳр бе тар шудан убур мекардед.

Мармар аз кони кӯли Маҷҷоре гирифта мешавад ва шаҳр то ҳол ҳаққи истифодаи онро дорад. Шаш аср нигоҳдорӣ, вале ҳеҷ гоҳ ба анҷом нарасидааст.

Як халтаи хурд, об ва пойафзоли дирӯза. Пӯшидани пойафзоли нав ҳангоми сафар бузургтарин хатоест, ки ман медонам.

Беҳтарин ҷойҳо дар масофаи бист дақиқа пиёда аз ҷойҳои тамошобоби машҳур ҷойгиранд. Автобусҳо ба он ҷо намераванд ва аз ин рӯ онҳо кор мекунанд.

Дар бозор шумо метавонед дар ним соат як шаҳрро фаҳмед: одамон дар асл чӣ мехӯранд, чӣ қадар арзиш доранд ва чӣ гуна гап мезананд.

Ҷавоби ростқавлона ин аст: ин аз он вобаста аст, ки шумо дар куҷо хоб мекунед ва чӣ қадар роҳ меравед. Боқимонда танҳо масъалаи ҷузъиёт аст.