Злата

Ҳама чиз дар паси шумо аз ду танӯр зинда монд. Он чизе ки зинда намонд, шумо онро нахоҳед дид - он ба партовгоҳ рафт.

Ба шумо як пораи матоъ лозим аст, то шумо маҳсулоти тайёрро бе харошидан тоза кунед. Ин як ҷузъиёти хурдест, ки ба ман фавран ёд надоданд.

Ростқавлтарин силсилафилме, ки ман то ҳол сабт кардаам. Он нишон медиҳад, ки чанд маротиба шакл пеш аз он ки шакли аслӣ шавад, тағйир меёбад.

Ман нуқсонҳои онро низ нишон медиҳам. Сеюмаш ба партовгоҳ меравад — ва ин моҳи хеле хуб аст.

Аз ман ҳар ҳафта инро мепурсанд. Ман ростқавлона ҷавоб медиҳам: ман вақт, гил, танӯр ва нуқсонҳоро ҳисоб мекунам.

Ҳазору дусад дараҷа ва дувоздаҳ соат интизорӣ. Шумо онро зудтар кушода наметавонед — ҳамааш якбора кафида мешавад.

Ман шаклҳоеро мекашам, ки баъдан худ аз худ шакл мегиранд. Нисфи пиёлаҳоямро на бо гил, балки бо қалам дар болои миз мекашидам.

Тартибе нест ва ҳаргиз нахоҳад буд. Танҳо як қоида вуҷуд дорад: асбобҳо фавран шуста мешаванд; гил интизор шуда наметавонад.

Ду ҳафта кор ва як тарқиш дар поён. Ман мефаҳмонам, ки чаро ин айби ман аст, на айби оташдон.

Доира, хушккунак, туш дар назди тиреза. Байни аксҳои аввал ва охирин як ҳафта ва ним вақт ҳаст, ки дастони ман тақрибан се соат банд ҳастанд.