Никита

Мӯҳлат дирӯз буд. Онҳое ҳастанд, ки ин корро пешакӣ анҷом медиҳанд ва онҳое ҳастанд, ки аз ҳикояҳои дигарон "пеш аз вақт" меомӯзанд. Аммо ман аз хона баромадам: вазифаҳо кушодаанд, ман дар берун ҳастам, шаб аст ва механдам. "Оҳ, ин имрӯз аст?" - се калимае, ки рӯзи сешанберо ба як спринт табдил медиҳанд. Фардо ман ба таври дигар оғоз мекунам. Ман инро ҳамон қадар такрор мекунам, ки фардо ҳаст.

Як ҷаласаи стендапи мазҳакавӣ санҷиши самимонатарини шӯхӣ аст: агар танҳо шарики шумо хандад, пас ин шӯхӣ барои ҳардуи шумо пешбинӣ шудааст.

Беҳтарин чиз дар бораи намоишҳои ҷуфтӣ лаҳзаест, ки ҳардуи онҳо реҷаи худро фаромӯш мекунанд ва воқеан сӯҳбат мекунанд.

Мо розӣ шудем, ки сухани ӯро набурем. Мо тақрибан чор дақиқа истодагарӣ кардем — ва ростӣ, ин рекорд аст.

Ҳар дафъае, ки ба худам ваъда медиҳам, ки барвақт хоб мекунам, телефон видеои дигареро пахш мекунад ва пас аз чиҳил дақиқа дигар аҳамият надорад.

Ҳар дафъае, ки ба худам ваъда медиҳам, ки барвақт хоб мекунам, телефонам маро бо видеои дигар водор мекунад. Чиҳил дақиқа пас, ман дар торикӣ хобида, ба енот, ки ҳафтаи ӯ аз ҳафтаи ман бадтар буд, механдам.

Дар ин ҷо ҳамеша як хел аст: роҳрав, девор ва фикр: "Чаро ман ин корро мекунам?" Ин фикр бо хандаи аввал аз ёдам мегузарад.

Панҷ дақиқаи беҳтарини намоиш онҳое ҳастанд, ки навишта нашудаанд. Тақлид кардани онҳо дар саҳнаи дуюм ғайриимкон аст.

Ҳар қадар толор хурдтар бошад, ҳамон қадар даҳшатноктар аст: дар толорҳои калон чеҳраҳоро дидан мумкин нест, аммо дар ин ҷо ҳамаи онҳоеро, ки намеханданд, дидан мумкин аст.

Шарики саҳнавии ман. Ӯ аввалин шуда ба шӯхиҳои ман механдад — ин ҳам гуворо ва ҳам шубҳанок аст.

Мо инро фавран ҳал мекунем, дар ҳоле ки мо ҳуҷраро дар ёд дорем. Пас аз як рӯз, шумо танҳо чеҳраи худро дар ёд доред.

Ӯ матнро такрор мекунад, ман вонамуд мекунам, ки хавотир намешавам. Ҳардуи мо дурӯғ мегӯем.

На ҳайвон, на аломат, на мусиқӣ. Танҳо як микрофон — ва шумо метавонед фавран бифаҳмед, ки шӯхӣ кор мекунад ё не.