Кирилл

Мо аз кӯдакӣ якҷоя бозӣ мекунем. Ӯ то ҳол дар бозиҳое, ки сабрро талаб мекунанд, на рефлексҳо, ғолиб меояд.

Нисфи дискҳо панҷ сол боз бозӣ накардаанд. Ман онҳоро на барои бозиҳо, балки барои он ки дар ёд дорам, ки онҳоро аз куҷо харидаам, нигоҳ медорам.

Чиҳил кӯшиш кардам ва ҳеҷ яке аз онҳо аз кӯшиши аввала наздиктар набуд. Рӯзи дигар дар кӯшиши аввал аз даст додам — танҳо хоб рафтам.

Дар ин муддат ман ҳеҷ чизи наве наомӯхтам. Ва фикр мекунам, ки ниҳоят фаҳмидам, ки чаро бармегардам.

Бадтарин мавқеъ. Гардани шумо тамоми рӯз дард мекунад, аммо беҳтарин роҳи бозӣ ин аст.

Баъд аз нисфи шаб, аксуламали ман паст мешавад, аммо ба назар чунин мерасад, ки он афзоиш меёбад. Ман онро дар сабт санҷидам - рақамҳо аз эҳсосоти ман дақиқтаранд.

Се сол лозим шуд, то аз эҳсоси гуноҳ даст кашам. Ба шумо мегӯям, ки чӣ тағйир ёфт.

Экрани калонтар бозӣро беҳтар намекунад. Он шомро вақте ки шумо танҳо бозӣ намекунед, беҳтар мекунад.