Алина

Байни ин ду кадр чиҳил дақиқа ва як дарк вуҷуд дорад, ки ин идея аз аввал бад буд.

Ангушти калон ишораи ман бо "ҳоло ҳама чизро мефаҳмонам" аст. Одатан, пас аз он ҳикояе меояд, ки ман барои он айбдорам.

Занг задан осонтар буд: пас аз чор дақиқа, ман мефаҳмонам, ки чаро паёмнависӣ накардаам. Ман рафтам ва сӯҳбатро ба итмом расондам — паёми овозӣ маро то мағоза пайравӣ мекунад ва дар чароғаки роҳ меистад. "Гӯш кардам" ва хомӯшӣ. Баъзан посух танҳо чеҳраи хандон аст. Ман фардо паёмнависӣ мекунам. Ман намекунам.

Ман қаблан рӯзона тирпарронӣ мекардам, зеро "ин дурусттар аст." Аммо чизҳои аҷибе бо ман бегоҳӣ рӯй медиҳанд, аз ин рӯ ҳоло ман бегоҳ тирпарронӣ мекунам.

Ҳамаи сӯҳбатҳои муҳими ҳаётам дар мобайни ошхона, дар ҳоле ки чойник дар ҷӯшидан аст, мегузаранд.

Дар байни дар ва мошин, онҳо аз ман се савол пурсиданд. Ман як соат пас баргаштам.

Ман дар хона гуфтам: Ман барои панҷ дақиқа ба берун мебароям. Аз дар то мошин - се савол, ду баста ва як зодрӯз, ки ман албатта фаромӯш кардаам. Ҷамъ: як соат.