Таърих дар ҳавлии шумо истодааст

Таърих дар китоби дарсӣ зиндагӣ намекунад: фаҳмиш аз ҷузъиёти хурд — ҳисобнома, нома, шикояти шаҳрванд — сарчашма мегирад. Кӯча аллакай як манбаъ аст: паҳнои роҳрав ва баландии остонаҳо қарорҳои одамоне мебошанд, ки вуҷуд надоранд. "Чаро"-ро пурсед, на "кай". Сана барои як рӯз, барои як сабаб барои ҳамеша дар ёд мемонад. Аз шаҳри худ оғоз кунед: таърихро сайр кардан лозим нест; он танҳо чанд истгоҳ дуртар аст.