Алина

இந்த இரண்டு காட்சிகளுக்கும் இடையில் நாற்பது நிமிடங்களும், அந்த யோசனை ஆரம்பத்திலிருந்தே மோசமானது என்ற ஒரு உணர்தலும் உள்ளன.

கட்டைவிரலை உயர்த்துவது என்பது, 'இப்போது எல்லாவற்றையும் விளக்குகிறேன்' என்பதைத் தெரிவிக்கும் எனது சைகை. அதைத் தொடர்ந்து, வழக்கமாக நான் செய்த தவறுக்காக நடந்த ஒரு கதையையும் சொல்வேன்.

அழைப்பது சுலபமாக இருந்தது: நான்கு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, நான் ஏன் குறுஞ்செய்தி அனுப்பவில்லை என்று விளக்குகிறேன். நான் நடந்து சென்று உரையாடலை முடிக்கிறேன்—அந்தக் குரல்வழிச் செய்தி கடை வரை என்னைப் பின்தொடர்ந்து வந்து போக்குவரத்துச் சிக்னலில் நிற்கிறது. "கேட்டது" என்றதும் மௌனம். சில நேரங்களில் பதில் ஒரு புன்னகை முகமாக மட்டுமே இருக்கும். நான் நாளை குறுஞ்செய்தி அனுப்புகிறேன். அனுப்ப மாட்டேன்.

"அதுதான் மிகவும் சரியானது" என்பதால் நான் பகல் நேரத்தில் புகைப்படம் எடுப்பேன். ஆனால் மாலையில் எனக்கு வேடிக்கையான விஷயங்கள் நடப்பதால், இப்போது மாலையில் புகைப்படம் எடுக்கிறேன்.

என் வாழ்க்கையின் முக்கியமான உரையாடல்கள் அனைத்தும், சமையலறையின் நடுவில், கொதித்துக் கொண்டிருக்கும் கெட்டிலின் அருகே நின்றுகொண்டுதான் நடைபெறுகின்றன.

கதவுக்கும் காருக்கும் இடையில், அவர்கள் என்னிடம் மூன்று கேள்விகள் கேட்டார்கள். ஒரு மணி நேரம் கழித்து நான் திரும்பி வந்தேன்.

வீட்டில் சொன்னேன்: ஐந்து நிமிடங்களுக்கு வெளியே போகிறேன் என்று. வாசலிலிருந்து கார் வரை - மூன்று கேள்விகள், இரண்டு பொட்டலங்கள், மற்றும் ஒரு பிறந்தநாள், அதை நான், வழக்கம் போல, மறந்துவிட்டேன். மொத்தம் ஒரு மணி நேரம்.