Josie Lambert

Numutkeun standar trotoar, jumlah jalma téh pinuh pisan. Tilu di antarana ngarékam, terus salah sahijina milu ngawih — goréng, tarik, jeung sampurna.

Némbak kana cahaya téh sakuduna mangrupa kasalahan. Éta ogé hiji-hijina waktu sora jeung beungeut kuring akur.

Angin ngaluarkeun satengah sora di dieu. Kuring tetep ngawih — biasana anu aya anginna téh anu jujur.

Abdi sumping ka dieu kanggo latihan sabab teu aya anu ngahaja ngadangukeun. Jalma-jalma anu eureun, eureun kusabab aranjeunna hoyong.

Tilu tempat kuring latihan. Panggung kosong téh nu pangpikasieuneun — teu aya panongton hartina teu aya alesan.

Hiji antarmuka bekas sareng mic injeuman. Teu aya saurang ogé dina koméntar anu nanya naon anu kuring rekam.

Simbut nu nutupan panto, kasur nu napel kana témbok. Barang-barang nu lemes leuwih mahal tibatan barang-barang nu mahal pikeun anu mimiti ditempo.

Angin ngahakan satengah sora. Anu tinggaleun nyaéta bagian anu sabenerna mawa — prakték anu saé pikeun rohangan mana waé.

Lagu anu dipikawanoh ku jalma-jalma ngeunaan kuring éta ditulis antara apartemen kuring sareng padamelan kuring anu lami, dina telepon, kalayan mesin di tukang.

Opat puluh pon sareng sari apel haneut. Abdi tetep bakal ngadamelna kanggo sari apelna, tapi tong bébéja ka tempat salajengna.

Direkam kana telepon di jandela tukang. Sora beus masih aya dina démo sareng abdi teu acan mareumanana.