Ксения

Dua puluh menit pangsaéna dina sadinten nyaéta nalika sadayana parantos réngsé sareng anjeun ngan ukur tiasa nangtung di dinya. Éta istirahat, sanés ngagoler dina telepon anjeun.

Sajam sateuacan latihan teu dihabiskan di luhur sadel. Mimitina kuku kuda, teras beuheung, teras sadayana—sareng ngan ukur saatos éta anjeun tiasa nunggang ka mana waé.

Kuda ngarasa anjeun sateuacan anjeun naék. Nalika kuring leumpang ka handap lorong bari nyekel kekang, anjeunna parantos tiasa terang naha kuring tenang atanapi buru-buru. Kontak heula, teras paréntah: leungeun dina beuheung mangrupikeun paguneman, sanés belaian. Anjeun henteu milih cuaca, anjeun milih bentuk anjeun. Sesi latihan anu sono kusabab hujan henteu dijadwalkeun deui; éta ngaleungit. Leumpang ogé padamelan: satengah jam dihabiskan pikeun pemanasan sareng leumpang.

Ti dieu anjeun tiasa ningali naon anu anjeun teu tiasa tingali ti tribun: pamaén henteu lumpat ngudag bal, tapi ka rohangan kosong dimana bal bakal hiber.

Latihan téh ngan ukur sababaraha detik. Di gim, anjeun ngulang hiji gerakan saratus kali, janten di dieu anjeun teu kedah mikiran éta sakali ogé.

Ngawas pertandingan leuwih hésé tibatan maén: anjeun lumpat sarua lobana, tapi anjeun moal bisa nyieun hiji kasalahan ogé. Lima kilométer per pertandingan jeung teu aya hiji ogé istirahat.

Sigana éndah dina poto, tapi kanyataanna hésé: kuda éta nahan beuratna dina suku tukangna, sareng anjeun teu tiasa sering ngalakukeun éta—sendi-sendina sanés dijieun tina karét.

Lumpatna siga nu gancang, tapi kanyataanna leuwih lemes tibatan lumpat nu keur trot: siga nu ngapung, jeung tonggong nu numpakna nyarande.

Lumpatna leuwih lemes tibatan lumpat trot: siga ngapung, jeung tonggongna nyarandé. Éta ngan pikasieuneun dina lima kali mimiti.