Giulia

Entre ueit e nòu òras l’alèia càmbia de caractèr : d’en prumèr qu’ei un passatge, puish que’s hè ua sala de minjar de cent mètres de long.

Las melhoras tratorias an pas un polit vitrina de fenèstra. An quatre taulas sus la carrièra e un menut que càmbia amb lo mercat.

Escrich en caminant, enregistrat aquel meteis ser. L'ai pas reglat e lo reglarai pas.

Doas versions de la meteissa causa. Aqueste es mai lent e m'agrada mai, mas pòdi pas dire perqué.

Çò que vesètz al mitan èra pas visible pels espectators: aquò son los corredors sosterranhs, cobèrts per un sòl de fusta e de sabla.

Los arcs son repetits sus tres nivèls, e cada nivèl a de colomnas d'un òrdre diferent. Es pas de decoracion: es la manièra que sosteniá lo pes.

Conselh practic: dintratz per l'intrada nòrd e viratz a esquèrra. Tot lo monde va a drecha, e pendent vint minutas auràs los passes practicament per tu meteis.

Se volètz una fòto sens cinquanta personas darrièr, pausatz-vos al centre de l'octògon e angular vòstre còp de fuòc cap amont. Fonciona totjorn.

A uèch oras, la plaça es encara gaireben voida. Uno ouro après, degun passo pèr aqui: lou Duomo es bèu, mai lou meiour lum vèn d'aquéli que se lèvon d'ouro.

Començat en 1386 e acabat, per çò dire, al sègle XX. Los que pausèron la primièra pèira vegèron pas res d'aquò.

Darrièr aquela absida se tròba lo refectòri amb la Darrièra Cena. Tot lo monde dintra, paucs se desplaçan — e la cort es la partida mai tranquila.

De l'exterior, sembla pichon e austèr. Aquò èra intencional: l'arquitècte placèt tot lo luxe dedins, ont pòt èsser vist per los que paguèron lo bilhet.

Al sègle XIX, aquò èra una tecnologia pura: jamai abans un tet de veire tan grand èra estat ausat. Uèi, caminam dejós sens agachar.

N'i a cent trenta cinc. Calguèt gaireben sièis cents ans per los completar, e cada generacion a apondut la siá.

L'aiga èra utilizada per portar de marbre pel Duomo. Uèi, pòrta pas que lo rebat dels faròts, mas es aital que nasquèt la vila.

Lo biais mai aisit de començar una jornada a Milan: dintrar pel castèl e sortir pel pargue. Es gratuit, e pren una ora.

Las gents marchan jos aquela vòuta dempuèi 130 ans. Foguèt bastit coma una rota cobèrta, pas un monument: caliá poder traversar la vila sens se banhar.

Lo marbre ven d'una peirièra sul lac Maggiore, e la vila a encara de dreches sus el uèi. Sièis sègles de mantenença, jamai acabat.

Un pichon sac, d'aiga, e las sabatas d'ièr. Las sabatas novèlas del temps de viatge son l'error mai granda que coneissi.

Los melhors endreches son a vint minutas a pè de las atraccions popularas. Cap d'autobús i va pas, e es per aquò que foncionan.

Al mercat, se pòt comprene una vila en mièja ora: çò que las gents manjan vertadièrament, quant còsta, e cossí parlan.

La responsa onèsta es: aquò depend d'ont dormís e de quant caminas. Lo rèsta es pas qu'una question de detalhs.