Никита

Lo tèrme èra ièr. N'i a que o fan per avança, e los qu'aprenon "per avança" a partir de las istòrias dels autres. Mas sortiguèri de l'ostal : los prètzfaches son dobèrts, soi defòra, es nuèch, en risent. "Oh, es aquò uèi?"—tres mots que convertisson dimars en un esprint. Deman començarai diferentament. O disi exactament tant de còps que i a un deman.

Una sesilha de stand-up comedy es la pròva mai onèsta d'una dròlla: se sonque vòstre companh rís, alara la dròlla èra destinada a vosautres dos.

Lo melhor de las performàncias en parelha es lo moment ont los dos oblidan lor rotina e començan de parlar de vertat.

Acceptèrem de pas interrompre. Durèrem aperaquí quatre minutas — e aquò, francament, es un recòrd.

Cada còp que me prometi d'anar al lièch lèu, lo telefòn bota una autra vidèo, e après quaranta minutas a pas mai d'importància.

Cada còp que me prometi d'anar al lièch lèu, mon telefòn me demanda una autra vidèo. Quaranta minutas mai tard, soi jasent dins l'escur, en risent del racon qu'a clarament agut una setmana pièger que ieu.

Es totjorn parièr aicí: un corredor, un mur, e la pensada, "Perqué fasi aquò?" Passa just al primièr rire.

Las melhoras cinc minutas d'una performància son las que son pas escrichas. Son impossibles de replicar sus una segonda estapa.

Mai la sala es pichona, mai es espaventosa: dins una granda se vei pas de caras, mas aicí se vei totes los que rison pas.

Mon companh de scèna. Es lo primièr a rire de mas blagas — es a l'encòp agradiu e suspècte.

O reglarem de seguida, del temps que nos sovenèm encara de la sala. Après un jorn, te sovenès pas que de ta pròpria cara.

Repèta lo tèxte, fau semblant de me preocupar pas. Mentissèm totes dos.

Pas d'animal, pas de signe, pas de musica. Sonque un microfòn — e podètz dire de seguida se la dròlla fonciona o pas.