Мирон

Тука не можеш да се скриеш зад микрофон: салата се засилува. За прв пат во мојот живот, го слушнав сопствениот глас од спротивниот ѕид.

Излегов во сива маица бидејќи би помислил на облека во нешто друго. Треба да има што е можно помалку работи што се мешаат во сцената.

Почнувам да пеам тивко, речиси шепотејќи. Гласот е мускул: премногу да го напрегам пред настап значи да ги расипам првите две песни.

Најдолгите дваесет минути во мојот живот. Секогаш ги поминувам свртен со грб кон огледалото - инаку почнувам да поправам работи што никој нема да ги види.

Оттука можете да видите приличен сооднос: едно лице на сцената и стотина кои дојдоа да слушаат. Затоа е страшно.

Огледало со светла не е потребно за убавина. Ќе ти кажам што правам јас во тие дваесет минути пред да излезам.

Тие слушаат по педесет претстави на ден. Знаете што ги буди? Не е јачината на звукот. Тоа е тивката прва реченица.

Закачалка со одела, огледало и шолја ладно кафе. Без романса, а тоа е она што најмногу ми се допаѓа.

Најстрашната тишина во животот на еден пејач не е публиката, туку тие три секунди додека се гледаат еден со друг.

Главната грешка што ја прават почетниците е да го држат подалеку „за да изгледа убаво“. Ова го прави гласот тенок, а не гласен.

Три се доволни за половина од песните што ги знаете напамет. Останатите се декорации.

Првата снимка, направена во кујната со позајмен микрофон. Невозможно да се слуша, невозможно да се фрли.

Половина од работата е вадење на слушалките и слушање без нив. Звучниците лажат помалку.

Сто секунди, еден кадар, без монтажа. Така звучи во просторијата.

Најдобрата опција е речиси секогаш втората. Првата е загревање, третата е вистински напор.

Втората опција е побавна. Ќе ги оставам и двете — ајде да видиме како ќе се промени истата работа.

Ги проверувам песните во лет. Ако не оди со тоа, тоа значи дека ритамот не е соодветен.

Снимам помеѓу фрижидерот и прозорецот. Акустиката е подобра тука отколку во собата - тапацираниот мебел го „голта“ звукот.