Никита

Крајниот рок беше вчера. Има такви што го прават тоа однапред, и такви што учат за „однапред“ од туѓи приказни. Но, јас ја напуштив куќата: задачите се отворени, јас сум надвор, ноќ е, се смеам. „О, дали е ова денес?“ - три збора што го претвораат вторникот во спринт. Утре ќе почнам поинаку. Го кажувам точно онолку пати колку што има утре.

Сесијата со стендап комедија е најискрениот тест за шега: ако само вашиот партнер се смее, тогаш шегата била наменета за двајцата.

Најубавото нешто кај настапите во парови е моментот кога двајцата забораваат на својата рутина и почнуваат да зборуваат навистина.

Се договоривме да не прекинуваме. Издржавме околу четири минути - и тоа, искрено, е рекорд.

Секој пат кога си ветувам дека ќе си легнам рано, телефонот пушта друго видео, и по четириесет минути тоа веќе не е важно.

Секој пат кога си ветувам дека ќе си легнам рано, телефонот ми прикажува уште едно видео. Четириесет минути подоцна, лежам во темница, смеејќи се на ракунот, чија недела очигледно беше полоша од мојата.

Тука е секогаш исто: ходник, ѕид и помислата: „Зошто воопшто го правам ова?“ Минува веднаш при првиот смеа.

Најдобрите пет минути од една изведба се оние што не се напишани. Тие се невозможни да се реплицираат на втора сцена.

Колку е помала салата, толку е пострашна: во големата не можете да видите лица, но овде можете да ги видите сите што не се смеат.

Мојот сценски партнер. Тој е првиот што се смее на моите шеги - тоа е и пријатно и сомнително.

Ќе го средиме тоа веднаш, додека сè уште ја паметиме собата. По еден ден, се сеќаваш само на своето лице.

Тој го повторува текстот, јас се преправам дека не се грижам. И двајцата лажеме.

Ниту животно, ниту знак, ниту музика. Само микрофон - и веднаш можете да кажете дали шегата функционира или не.