Кирилл

Ми ичӧтсянь ӧтлаын ворсім. Сійӧ ӧні на вермӧ ворсӧмъясын, кӧні колӧ терпенньӧ, а оз рефлексъяс.

Дискъясысь джынйыс вит во нин оз ворсны. Ме видза найӧс абу ворсӧмъяс вылӧ, а сыысь, мый помнита, кытысь ньӧби.

Нелямын попытка да ни ӧти эз ло матынджык бӧръяысь. Ме мӧд луннас первой луннас муні — сӧмын узьлі пытшкас.

Став тайӧ каднас нинӧм выльсӧ эг тӧдмав. И ме чайта, мый ме медбӧръяысь гӧгӧрвои, мыйла ме локта бӧр.

Медся лёк позянлун. Лун чӧж морӧсыд доймас, но сідз тэ медбура ворсан.

Вой шӧр бӧрын менам реакцияӧй чинӧ, но быттьӧкӧ содӧ. Ме сійӧс прӧвериті запись вылын — лыдпасъясыс ёна лӧсялӧны менам чувствоясысь.

Куим во колис, медым дугӧдчыны асьтӧ мыжаӧн лыддьыны таысь. Висьтала, мый вежсис.

Ыджыдджык экран оз бурмӧд ворсӧмсӧ. Бурджык рытсӧ лӧсьӧдӧ, кор ӧтнад он ворсы.