Giulia

Dema dimeşiyam nivîsandî, heman êvarê tomar kir. Min ew sererast nekiriye û ez ê sererast nekim.

Du guhertoyên heman tiştî. Ev yek hêdîtir e û ez jê hez dikim, lê ez nikarim bibêjim çima.

Tiştê ku hûn li navîn dibînin ji temaşevanan re nedihate dîtin: ev korîdorên bin erdê ne, ku bi erdê darîn û qûmê hatine nixumandin.

Kemer li ser sê astan dubare dibin, û her qatek stûnên bi rêzek cûda hene. Ne xemilandin e: ew awayê ku wê giraniyê hilgirtiye ye.

Serişteya pratîkî: Ji deriyê bakur bikevin hundir û ber bi çepê ve bizivirin. Her kes ber bi rastê ve diçe, û ji bo bîst deqeyan hûn ê hema hema ji xwe re derenceyan bihêlin.

Eger tu wêneyekî bêyî pêncî kes li pişt wê dixwazî, li navenda heştgoşeyê bisekine û wêneyê xwe ber bi jor ve bizivirîne. Ew her tim dixebite.

Saet heştan, meydan hîn jî hema bêje vala ye. Saetek şûnda, kes ji vir derbas nabe: Duomo xweşik e, lê ronahiya herî baş ji wan kesên ku zû radibin tê.

Di sala 1386an de dest pê kir û, wekî ku tê gotin, di sedsala bîstan de qediya. Yên ku kevirê yekem danîn, tiştek ji van nedîtin.

Li pişt vê apsîsê xwaringeha ku Şîva Dawî lê ye heye. Her kes dikeve hundir, hindik kes li dora xwe digerin - û hewş beşa herî bêdeng e.

Ji derve, ew piçûk û sade xuya dike. Ev bi zanebûn bû: mîmar hemû luks li hundir bi cih kir, da ku ji hêla kesên ku bilêt dane ve were dîtin.

Di sedsala 19an de, ev teknolojiyeke saf bû: qet berê banekî cam ê ewqas mezin çênebûbû. Îro, em bêyî ku serê xwe rakin, di bin wê re derbas dibin.

Sed û sî û pênc hene. Nêzîkî şeş sed sal kişand ku ew temam bibin, û her nifşek nifşek xwe lê zêde kiriye.

Av ji bo hilgirtina mermerê bo Duomo dihat bikaranîn. Îro, ew tenê şewqa çirayên kolanan tîne, lê bajar bi vî awayî ji dayik bû.

Riya herî hêsan a destpêkirina rojekê li Mîlanoyê: ji kelehê derbas bibin û ji parkê derkevin. Belaş e û saetekê digire.

130 sal in mirov di bin vê goristanê de dimeşin. Ew wekî rêyeke nixumandî hatibû çêkirin, ne wekî abîdeyek: divê hûn bikaribin bêyî şilbûnê ji bajêr derbas bibin.

Mermer ji ocaxeke li ser Gola Maggiore tê û îro jî mafê bajar heye ku li ser wê bimîne. Şeş sedsalên lênêrînê, qet bi dawî nebûne.

Çenteyekî biçûk, av û pêlavên duh. Pêlavên nû di dema rêwîtiyê de şaşiya herî mezin e ku ez dizanim.

Cihên herî baş bîst deqîqe bi rêve ji cihên balkêş ên populer dûr in. Tu otobus naçin wir, û ji ber vê yekê ew dixebitin.

Li sûkê, hûn dikarin di nîv saetê de bajarekî fêm bikin: xelk bi rastî çi dixwin, çiqas lêçûn dike, û çawa diaxivin.

Bersiva rast ev e: ew girêdayî ye ku hûn li ku radizin û hûn çiqas dimeşin. Ya mayî tenê meseleya hûrguliyan e.