Никита

Demjimêra dawî duh bû. Hin kes hene ku pêşwext dikin, û hin kes hene ku ji çîrokên kesên din "pêşwext" fêr dibin. Lê ez ji malê derketim: kar vekirî ne, ez li derve me, şev e, dikenim. "Ax, ev îro ye?" - sê peyvên ku roja Sêşemê vediguherînin bazdanekê. Sibê ez ê bi awayekî cuda dest pê bikim. Ez tam bi qasî sibêyek heye dibêjim.

Danişîneke komedîya stand-up ceribandina herî rast a henekê ye: eger tenê hevjînê/a te bikene, wê demê henek ji bo herduyan jî hatiye çêkirin.

Tiştê herî baş di derbarê performansên cot de ew kêlî ye ku her du jî rûtîna xwe ji bîr dikin û dest bi axaftina rast dikin.

Me li hev kir ku em navber nedin. Me nêzîkî çar deqeyan dom kir - û bi rastî, ev rekordek e.

Her cara ku ez soz didim xwe ku zû biçim razêm, telefon vîdyoyek din nîşan dide, û piştî çil deqeyan êdî girîng nîne.

Her cara ku ez soz didim xwe ku zû biçim razanê, telefona min vîdyoyek din nîşanî min dide. Piştî çil deqeyan, ez di tariyê de dirêjkirî me, bi rakûnê ku eşkere ye hefteyek ji min xirabtir derbas kiriye dikenim.

Li vir her tim eynî ye: korîdorek, dîwarek, û ramana "Ez çima vê yekê dikim?" Di cih de bi kenê yekem re derbas dibe.

Pênc deqeyên herî baş ên performansekê ew in ku nehatine nivîsandin. Ne gengaz e ku ew li ser dikê duyemîn werin dubarekirin.

Hol çiqas biçûktir be, ewqas tirsnaktir e: di ya mezin de mirov rû nabîne, lê li vir mirov dikare her kesê ku nakene bibîne.

Hevkarê min ê sehneyê. Ew yekem kes e ku bi henekên min dikene - hem xweş e û hem jî gumanbar e.

Em ê tavilê çareser bikin, dema ku em hîn jî odeyê bi bîr tînin. Piştî rojekê, hûn tenê rûyê xwe bi bîr tînin.

Ew nivîsê dubare dike, ez xwe wek ku xem nakim nîşan didim. Em herdu jî derewan dikin.

Ne heywan, ne nîşan, ne muzîk. Tenê mîkrofonek heye—û hûn dikarin di cih de bibêjin ka henek dixebite an na.