Алина

Осы екі кадрдың арасында қырық минут бар және идеяның басынан бастап жаман болғанын бір рет түсіну керек.

Бас бармақты көтеру - менің "қазір бәрін түсіндіремін" деген ишаратым. Әдетте одан кейін мен кінәлі деп санайтын әңгіме басталады.

Қоңырау шалу оңайырақ болды: төрт минуттан кейін мен неге хабарлама жазбағанымды түсіндіремін. Мен жүріп, әңгімені аяқтаймын — дауыстық пошта мені дүкенге дейін қуып жетіп, бағдаршамда тоқтайды. «Тыңдалды» және үнсіздік. Кейде жауап тек күлімсіреген жүз болады. Мен ертең хабарлама жазамын. Жазбаймын.

Бұрын күндіз түсіретінмін, себебі «бұл дұрысырақ». Бірақ кешке менімен күлкілі жағдайлар болады, сондықтан қазір кешке түсіремін.

Өмірімдегі барлық маңызды әңгімелер ас үйдің ортасында, қайнап жатқан шәйнектің жанында тұрып өтеді.

Есік пен көліктің арасында олар маған үш сұрақ қойды. Мен бір сағаттан кейін қайтып келдім.

Мен үйде: «Бес минутқа сыртқа шығамын» дедім. Есіктен көлікке дейін - үш сұрақ, екі пакет және бір туған күн, әрине, мен оларды ұмытып кетіппін. Барлығы: бір сағат.