Josie Lambert

Vindurin tekur helvtina av ljóðinum út her. Eg haldi áfram at syngja allíkavæl — takið við vindinum í er vanliga tað erliga.

Eg komi higar at venja, tí eingin lurtar við vilja. Fólkini, sum steðga, steðga, tí tey vildu.

Trý støð eg venji. Tómi pallurin er tann ræðuligasti — eingin áhoyrari merkir eingin umbering.

Eitt brúkt nýtsluflata og lænt mikrofon. Eingin í viðmerkingunum hevur nakrantíð spurt hvat eg tók upp á.

Ein dyna yvir hurðina, ein madrassa móti vegginum. Mjúk ting sláa dýr ting fyri eitt fyrsta tak.

Vindurin etur helvtina av ljóðinum. Tað, sum er eftir, er tann parturin, sum í roynd og veru ber — góð venjing til eitthvørt rúm.

Sangurin fólk kenna meg fyri varð skrivaður millum mína íbúð og mítt gamla arbeiði, inn í eina telefon, við motorinum í bakgrundini.

Fjøruti pund og ein heitan cider. Eg vildi framvegis gjørt tað fyri cider, men sigi ikki næsta møtistaðnum.

Upptikið í telefon við bakvindeygað. Busslarmurin er enn í demo og eg taki hann ikki út.