Глеб

Fimm hundrað og seksti og fimti ár, munkur Adomnan. Hendan innslagið er byrjanin til eina søgu, sum spannar fimtan hundrað ár.

Eg segði tað aftur, og tók allar óneyðugar smálutir burturúr. Ein linja úr lívinum var eftir — og fimtan hundrað ár av gitingum.

Ein gomul bók er lívið hjá onkrum øðrum: eitt hundaoyrað horn og ein gloymdur atgongumerki tala um lesaran. Bratta gøtan er eingin tilvild: Býurin stóð upp orsakað av vatni, verju og prísi á jørð. Ein steinur er dagfestur eftir múrverkinum — støddin á blokkinum og liðnum sigur aldurin eins væl og eitt skjal. Kliv upp og síggj: omanfrá sært tú, hvussu býurin vaks í ringum.

Søvn eru keðilig ikki tí, at lutirnir eru keðiligir. Tí yvirskriftirnar eru skrivaðar til starvsfelagar, ikki til tín.

Fortíðin verður lýst sum still og sein. Í veruleikanum var so larmandi á marknaðargøtuni, at keypmenninir mistu røddina um middagsleitið.

Tað er vanligt at ímynda sær fortíðina sum stilla og seina. Men handilsgøtan úr 14. øld var so rúgvismikil, at býurin í dag er eitt lestrarhøli nærhendis: øll róptu út prísir í senn, og eingin bíðaði í kø.

Eitt mosaikkhjarta í gongubreytini í Edinburgh. Eitt fongsul stóð einaferð á hesum staðnum, og fólk spýta enn í tað fyri góða eydnu.

Siðvenjan er bert tvey hundrað ára gomul, tó kennist hon forn. Soleiðis virkar ein og hvør siður: hann eldist skjótari enn hann er uppfunnin.