Giulia

Skrivað meðan gingið varð, tikið upp sama kvøld. Eg havi ikki rættað tað og fari ikki at rætta tað.

Tvær útgávur av tí sama. Hesin er hægri og mær dámar hann betur, men eg dugi ikki at siga hví.

Tað, sum tú sært í miðjuni, var ikki sjónligt fyri áskoðarum: tað eru undirgrundargongirnar, sum eru klæddar við trægólvi og sandi.

Bogarnir eru endurtiknir á trimum stigum, og hvørt stig hevur súlur av aðrari raðfylgju. Tað er ikki prýði: tað er mátin, tað bar vektina uppá.

Praktiskt ráð: Kom inn gjøgnum norðaru inngongdina og vend til vinstru. Øll fara rætt, og í tjúgu minuttir hevur tú trin so at siga til tín sjálvan.

Ynskir tú eina mynd uttan fimmti fólk aftanfyri, so stand í miðjuni á áttakantinum og vinkla uppeftir. Tað riggar altíð.

Klokkan átta er torgið enn næstan tómt. Ein tíma seinni fer eingin ígjøgnum her: Duomo er vakurt, men besta ljósið kemur frá teimum, sum fara tíðliga upp.

Byrjað í 1386 og liðugt, so at siga, í tjúgundu øld. Tey, sum løgdu fyrsta steinin, sóu einki av hesum.

Aftanfyri hesa apsis er matstovan við seinasta kvøldmálinum. Øll koma inn, fá reika runt — og túnið er tann róligasti parturin.

Uttanífrá sær tað lítið og strævið út. Hetta var tilætlað: arkitekturin legði alt luksus inni, har tað sæst av teimum, sum rindaðu fyri atgongumerkið.

Í 19. øld var hetta rein tøkni: ongantíð áður hevði so stórt glastak verið torað. Í dag ganga vit undir tí uttan at hyggja upp.

Tað eru hundrað og fimm og tríati. Tað tók næstan seks hundrað ár at gera tær lidnar, og hvørt ættarlið hevur lagt sítt afturat.

Vatnið varð brúkt til at bera marmor til Duomo. Í dag fær tað bara spegilsmyndina av gøtuljósunum, men soleiðis varð býurin føddur.

Lættasti mátin at byrja ein dag í Milano: far inn gjøgnum slottið og far út gjøgnum garðin. Tað er ókeypis, og tekur ein tíma.

Fólk hava gingið undir hesum hvelvinum í 130 ár. Hon varð bygd sum ein yvirdekkaður vegur, ikki ein minnisvarði: tú hevði brúk fyri at kunna fara yvir um býin uttan at blíva vátur.

Marmorurin stavar frá einum grótbroti við Maggiorevatnið, og býurin hevur enn rættindi til hann í dag. Seks øldir av viðlíkahald, ongantíð liðugt.

Ein lítil taska, vatn, og skógvar í gjár. Nýggir skógvar meðan tú ferðast eru størsta feilið eg veit.

Bestu støðini eru tjúgu minuttir til gongu frá vælumtóktu attraktiónum. Eingir bussar fara har, og tí virka teir.

Á marknaðinum kanst tú skilja ein bý uppá ein hálvan tíma: hvat fólk veruliga eta, hvussu nógv tað kostar, og hvussu tey tosa.

Tað erliga svarið er: tað veldst um, hvar tú svevur og hvussu nógv tú gongur. Restin er bara ein spurningur um smálutir.