Злата

Tú skalt hava eitt stykki av tógvi til handa, so tú kanst taka lidnu vøruna av uttan at klóra hana. Tað er ein lítil detalja, sum eg ikki fekk lært beinanvegin.

Tann mest erliga røðin eg nakrantíð havi tikið upp. Tað vísir, hvussu ofta ein formur broytist, áðrenn hann gerst tann eini.

Eg vísi tey brekaðu eisini. Ein triðingur fer í ruskspannina – og tað er ein rættiliga góður mánaður.

Eg verði spurdur um hetta hvørja viku. Eg svari erliga: Eg telji tíðina, leirið, ovnin og brekini.

Eitt túsund og tvey hundrað stig og tólv tímar av bíðitíð. Tú kanst ikki lata tað upp fyrr – tað fer alt at spreingjast í senn.

Eg tekni formar, sum síðani mynda seg sjálvar. Helvtin av mínum koppum byrjaði ikki við leiri, men við blýanti á einum beinki.

Tað er eingin skipan og tað verður ongantíð. Tað er bara ein regla: tól verða vaskað beinanvegin; leir kann ikki bíða.

Tvær vikur av arbeiði, og sprekka í botninum. Eg skal greiða frá, hví tað er mín skyld, ikki ovnurin.

Sirkul, turkitrumla, maskara við vindeygað. Millum fyrsta og seinasta skotið er ein hálv vika, har hendurnar eru upptiknar í umleið tríggjar tímar.