Полина

Ætlanirnar hjá tær vórðu avlýstar av hundinum: hon legði seg fyrst, sum merkir, at hon er upptikin næsta tíman. Tosya tekur meg út, ikki øvugt: sama umfar runt í garðinum, men inn í sólarmyrkingina, ikki inn í telefonina. Álit er, tá hon ikki snurrar úr ørmunum á tær, men er rólig. Hon hevur brúk fyri minni enn hon heldur: einum garði, grasi og einum hálvan tíma við síðuna av henni.

Eg setti skálina á gólvið, og so gjørdi hon nakað, sum eingin lærdi hana. Eg flenni enn.

Hon reagerar ikki uppá tónleikin, men uppá, at eg byrji at røra meg. Strangt sagt, so er hon ikki tann, sum dansar.

At skjóta hund statiskt er meiningsleyst: teir posera ikki, teir eru til. Skotið kemur altíð út á fyrsta stigið.

Hon er als ikki bangin fyri fólki. Hon er bangin fyri dustsúgvaranum, hárturkaranum og einum ávísum posa.

Hon dansar ikki til tónleikin, men til tað fakta, at eg reisti meg upp. Fyri at vera erligur, so er hon ikki koreografurin her.