Никита

Freistin var úti í gjár. Tað eru tey, sum gera tað frammanundan, og tey, sum kenna seg um "frammanundan" frá søgum hjá øðrum. Men eg fór úr húsinum: uppgávurnar eru opnar, eg eri úti, tað er nátt, flennandi. ”Á, er hetta í dag?”—trý orð, sum gera týsdagin til ein sprint. Í morgin fari eg at byrja øðrvísi. Eg sigi tað júst so ofta, sum ein morgindagur er.

Ein stand-up comedy session er tann mest erliga royndin av einum brandi: um bara tín partnari flennir, so var brandurin ætlaður tykkum báðum.

Tað besta við paraðum framførslum er løtan, tá tey bæði gloyma sín gerandisdag og byrja at tosa fyri veruliga.

Vit avtalaðu ikki at avbjóða. Vit vardu umleið fýra minuttir – og tað er, erligt sagt, met.

Hvørja ferð eg lovi mær sjálvari at fara tíðliga í song, stoytir telefonin eitt annað video, og eftir fjøruti minuttir ger tað ikki longur.

Hvørja ferð eg lovi mær sjálvari at fara tíðliga í song, eggjar telefonin mær til eitt annað video. Fjøruti minuttir seinni liggi eg í myrkrinum og flenni at tvøstbjørnini, hvørs vika greitt hevur verið verri enn mín.

Tað er altíð tað sama her: ein gongd, ein veggur og tankin: "Hví geri eg enntá hetta?" Tað gongur beint við fyrsta flennið.

Teir bestu fimm minuttirnir av eini framførslu eru teir, sum ikki eru skrivaðir. Tey eru ógjørlig at endurtaka á øðrum stigi.

Jú minni høllin er, jú ræðuligari: í einum stórum sært tú ikki andlit, men her sært tú øll, sum ikki flenna.

Mín pallfelagi. Hann er tann fyrsti, sum flennir at mínum skemti – tað er bæði hugnaligt og illgrunasamt.

Vit orða tað beinanvegin, meðan vit enn minnast kamarið. Eftir ein dag minnist tú bara títt egna andlit.

Hann endurtekur tekstin, eg látist ikki stúra. Vit lúgva bæði.

Einki djór, einki tekin, eingin tónleikur. Bara ein mikrofon – og tú kanst beinanvegin siga, um skemtið virkar ella ikki.