Рита

Tað er ein stuttlig mynd og nágreinilig: angist er, tá tú ber eina fulla spann og tú ert bangin fyri, at tú fert at spilla hana, hóast eingin bað teg bera hana.

Eitt tómt kvøld er ikki tómleiki, men eitt stað, har tú kanst leggja okkurt. Vanliga endar okkurt gott har.

Og eg klári tað ikki. Ein óliðugur listi er meira erligur: hann vísir, hvat er týdningarmikið, og hvat varð lagt afturat til sýning.

Svøvnur, gongutúrur, og ein persón tú kanst smsa nær sum helst. Restin er bara eitt gimmick.

Tað var ikki átakið, sum bjargaði mær, men viðurkenningin av, at dagurin miseydnaðist. Tað er vanliga har, tað byrjar at eydnast.

Tí eg las onkustaðni, at øll væleydnað fólk gera hetta. Eg skal siga tær, hvussu tað endaði.

Eg tosi við myndatólið, sum um tað var persónurin frammanfyri mær. Annars blívur tað ein fyrilestur, og eingin bað um ein.

Eg skal siga tær erliga, og ikki soleiðis sum tað vanliga verður sagt í samrøðum um produktivitet.

Eg skrivi ikki ein samandrátt av degnum, men tríggjar linjur: hvat hendi, hvat eg føli, hvat er næst. Ikki er neyðugt við meira.

Fyrstu tríati minuttirnir eru skermfríir. Ikki fyri disiplin: heilin skal vakna, áðrenn nakað verður lagt í hann.