Ганна

At lesa hart er ræðuligari enn at skriva. Men tú hoyrir beinanvegin, hvar teksturin er feilur.

Trý ting við búmerkjum onkustaðni í miðjuni. Og enn veit eg ikki, um eg komi aftur til teirra.

Eitt bókamerki á hundraðsíðuni merkir, at bókin varð slept beint har. Eg havi tríggjar av teimum — og allir tríggir bíða eftir síni tíð.

Eg skrivi ikki í breddarnar ella leggi síðurnar saman. Í staðin havi eg ein kassa, og hvørt búmerki kemur onkustaðni frá.

Eg sløkki ljósið yvir høvdinum. Ein lampa og rúmið gerst minni, og bókin gerst nærri.

Eg undirstriki við blýanti og komi aftur um eitt ár. Tað mest áhugaverda er, tá tú ikki skilir, hví tú undirstrikaði tað.

Tjúgu minuttir áðrenn nakað annað. At lesa aftaná arbeiðstíð hendir næstan ongantíð, men áðrenn hendir tað altíð.

Heima vaski eg uppvaskimaskinu, og her nertir eingin við meg. Best er at lesa, har einki húsarbeiði er.

Ikki tey bestu í lívinum, men tey, sum eg altíð komi aftur til. Hetta eru ymiskir listar, og tann seinni er meira erligur.