Алина

Tað var lættari at ringja: eftir fýra minuttir, greiði eg frá, hví eg ikki smsaði. Eg gangi og klári prátið – talposturin fylgir mær til handilin og steðgar við ferðsluljósið. "Lurtað" og tøgn. Onkuntíð er svarið bara eitt smílandi andlit. Eg smsi í morgin. Eg fari ikki.

Eg plagdi at skjóta um dagin, tí "tað er rættari." Men stuttlig ting henda mær um kvøldið, so nú skjóti eg um kvøldið.

Allar tær týðandi samrøðurnar í mínum lívi fara fram standandi mitt í køkinum, við einum ketili, sum er um at kóka.

Millum hurðina og bilin, spurdu tey meg tríggjar spurningar. Eg kom aftur ein tíma seinni.

Eg segði heima: Eg fari út í fimm minuttir. Frá hurðini til bilin - tríggir spurningar, tveir pakkar, og ein føðingardagur, sum eg sjálvandi gloymdi. Tilsamans ein tíma.