Ксения

Teir bestu tjúgu minuttirnir á degnum eru tá alt longu er gjørt og tú kanst bara standa har. Tað er hvíld, ikki at liggja runt á telefonini.

Tímin áðrenn venjing er ikki brúktur uppá saðil. Fyrst hóvarnar, so hálsin, so alt annað — og bert tá kanst tú ríða hvar sum helst.

Ein hestur følir teg, áðrenn tú ríður. Meðan eg gangi niðan gjøgnum gongina við tjúgvuni, dugir hon longu at siga, um eg havi ró ella havi skund. Fyrst kontakt, síðani boð: ein hond á hálsin er ein samrøða, ikki ein stríð. Tú velur ikki veðrið, tú velur tín form. Ein venjing, sum er saknað orsakað av regni, er ikki umskipað; tað hvørvur. At ganga er eisini arbeiði: hálvur tími er brúktur til at hita upp og ganga.

Hiðani sært tú tað, sum tú ikki sært av áskoðaraplássunum: Leikararnir renna ikki eftir bóltinum, men til tóma plássið, har bólturin skal flúgva.

Venjing er til hesi sekundini. Í fimleikarhøllini endurtekur tú eina rørslu hundrað ferðir, so her noyðist tú ikki at hugsa um hana enn einaferð.

At døma ein dyst er truplari enn at spæla: tú rennur líka nógv, men tú kanst ikki gera ein feil. Fimm kilometrar um dystin og ikki ein steðgur.

Tað sær vakurt út á myndini, men tað er ringt í veruleikanum: rossið ber vektina á afturbeinunum, og tað kanst tú ikki gera ofta – liðirnar eru ikki úr gummi.

Galoppurin tykist skjótur, men í veruleikanum er hann mjúkari enn trav: hann hevur flogfasu, og ryggurin á reiðaranum hvílir.

Galoppurin er mjúkari enn trav: hann hevur flogfasu, og ryggurin hvílir. Tað er bara ræðandi fimm tær fyrstu ferðirnar.