Никита

Η προθεσμία ήταν χθες. Υπάρχουν εκείνοι που το κάνουν εκ των προτέρων, και εκείνοι που μαθαίνουν για το «εκ των προτέρων» από τις ιστορίες των άλλων. Αλλά έφυγα από το σπίτι: οι εργασίες είναι ανοιχτές, είμαι έξω, είναι νύχτα, γελώντας. «Ω, είναι σήμερα;» - τρεις λέξεις που μετατρέπουν την Τρίτη σε σπριντ. Αύριο θα ξεκινήσω διαφορετικά. Το λέω ακριβώς όσες φορές υπάρχει αύριο.

Μια συνεδρία stand-up comedy είναι η πιο ειλικρινής δοκιμασία ενός αστείου: αν μόνο ο/η σύντροφός σας γελάει, τότε το αστείο προοριζόταν και για τους δύο σας.

Το καλύτερο πράγμα με τις ζευγαρωμένες εμφανίσεις είναι η στιγμή που και οι δύο ξεχνούν τη ρουτίνα τους και αρχίζουν να μιλάνε στα σοβαρά.

Συμφωνήσαμε να μην διακόψουμε. Αντέξαμε περίπου τέσσερα λεπτά — και αυτό, ειλικρινά, είναι ρεκόρ.

Κάθε φορά που υπόσχομαι στον εαυτό μου να πάω για ύπνο νωρίς, το τηλέφωνο εμφανίζει άλλο ένα βίντεο και μετά από σαράντα λεπτά δεν έχει πια σημασία.

Κάθε φορά που υπόσχομαι στον εαυτό μου να πάω για ύπνο νωρίς, το τηλέφωνό μου με προτρέπει να δω ένα άλλο βίντεο. Σαράντα λεπτά αργότερα, είμαι ξαπλωμένος στο σκοτάδι, γελώντας με το ρακούν, του οποίου η εβδομάδα ήταν σαφώς χειρότερη από τη δική μου.

Είναι πάντα το ίδιο εδώ: ένας διάδρομος, ένας τοίχος και η σκέψη «Γιατί το κάνω αυτό;» Περνάει αμέσως από το μυαλό μου.

Τα καλύτερα πέντε λεπτά μιας παράστασης είναι αυτά που δεν είναι γραμμένα. Είναι αδύνατο να αναπαραχθούν σε μια δεύτερη σκηνή.

Όσο μικρότερη είναι η αίθουσα, τόσο πιο τρομακτική: σε μια μεγάλη δεν μπορείς να δεις πρόσωπα, αλλά εδώ μπορείς να δεις όλους όσους δεν γελούν.

Ο παρτενέρ μου στη σκηνή. Είναι ο πρώτος που γελάει με τα αστεία μου — είναι ταυτόχρονα ευχάριστο και ύποπτο.

Θα το τακτοποιήσουμε αμέσως, όσο θυμόμαστε ακόμα το δωμάτιο. Μετά από μια μέρα, θυμάσαι μόνο το πρόσωπό σου.

Επαναλαμβάνει το κείμενο, κάνω πως δεν ανησυχώ. Και οι δύο λέμε ψέματα.

Ούτε ζώο, ούτε πινακίδα, ούτε μουσική. Μόνο ένα μικρόφωνο—και μπορείτε να καταλάβετε αμέσως αν το αστείο πετυχαίνει ή όχι.