Рита

Το πιο δύσκολο κομμάτι αυτής της άσκησης είναι να αφήσετε τον κουβά κάτω. Ο κουβάς δεν θα πάει πουθενά και τα χέρια σας θα ξεκουραστούν επιτέλους.

Δεν μπορείς να φοράς γεμάτο στήθος για πολύ. Είτε το βάζεις είτε το βγάζεις—το σώμα σου δεν έχει άλλες επιλογές.

Είναι μια αστεία εικόνα και ακριβής: το άγχος είναι όταν κουβαλάς έναν γεμάτο κουβά και φοβάσαι ότι θα τον χυθεί, παρόλο που κανείς δεν σου ζήτησε να τον κουβαλήσεις.

Ένα άδειο βράδυ δεν είναι κενό, αλλά ένα μέρος όπου μπορείς να βάλεις κάτι. Συνήθως, κάτι καλό καταλήγει εκεί.

Και δεν θα την ολοκληρώσω. Μια ημιτελής λίστα είναι πιο ειλικρινής: δείχνει τι είναι σημαντικό και τι προστέθηκε για το θεαθήναι.

Ύπνος, μια βόλτα και ένα άτομο στο οποίο μπορείς να στείλεις μήνυμα ανά πάσα στιγμή. Τα υπόλοιπα είναι απλώς ένα κόλπο.

Δεν ήταν η προσπάθεια που με έσωσε, αλλά η παραδοχή ότι η μέρα είχε αποτύχει. Συνήθως από εκεί αρχίζει η επιτυχία.

Επειδή διάβασα κάπου ότι όλοι οι επιτυχημένοι άνθρωποι το κάνουν αυτό. Θα σας πω πώς κατέληξε.

Μιλάω στην κάμερα σαν να είναι το άτομο μπροστά μου. Διαφορετικά, μετατρέπεται σε διάλεξη, και κανείς δεν τη ζήτησε.

Θα σας το πω ειλικρινά, και όχι με τον τρόπο που συνήθως λέγεται σε συζητήσεις περί παραγωγικότητας.

Δεν γράφω μια περίληψη της ημέρας, αλλά τρεις γραμμές: τι συνέβη, τι νιώθω, τι ακολουθεί. Δεν χρειάζονται περισσότερα.

Τα πρώτα τριάντα λεπτά είναι χωρίς οθόνη. Όχι για πειθαρχία: ο εγκέφαλος πρέπει να ξυπνήσει πριν καν του βάλουμε οτιδήποτε.