Ганна

Δεν δείχνω επίτηδες το εξώφυλλο. Πρώτα θα σας πω περί τίνος πρόκειται και μετά, για όσους ενδιαφέρονται, θα σας πω τον τίτλο.

Η ανάγνωση φωναχτά είναι πιο τρομακτική από τη γραφή. Αλλά μπορείς αμέσως να καταλάβεις πού είναι ελαττωματικό το κείμενο.

Τρία πράγματα με σελιδοδείκτες κάπου στη μέση. Και ακόμα δεν ξέρω αν θα επανέλθω σε αυτά.

Ένας σελιδοδείκτης στην εκατοστή σελίδα σημαίνει ότι το βιβλίο εγκαταλείφθηκε εκεί. Έχω τρία από αυτά — και τα τρία περιμένουν την ώρα τους.

Δεν γράφω στα περιθώρια ούτε διπλώνω τις σελίδες. Αντίθετα, έχω ένα κουτί και κάθε σελιδοδείκτης προέρχεται από κάπου.

Σβήνω το φωτιστικό οροφής. Ένα φωτιστικό και το δωμάτιο μικραίνει, και το βιβλίο πλησιάζει.

Υπογραμμίζω με μολύβι και επιστρέφω σε ένα χρόνο. Το πιο ενδιαφέρον είναι όταν δεν καταλαβαίνεις γιατί το υπογράμμισες.

Είκοσι λεπτά πριν από οτιδήποτε άλλο. Το διάβασμα μετά τη δουλειά σχεδόν ποτέ δεν συμβαίνει, αλλά πάντα πριν συμβεί.

Στο σπίτι πλένω πιάτα, και εδώ κανείς δεν με αγγίζει. Είναι καλύτερο να διαβάζεις εκεί που δεν υπάρχουν δουλειές του σπιτιού.

Όχι οι καλύτερες της ζωής, αλλά αυτές στις οποίες επιστρέφω συνεχώς. Αυτές είναι διαφορετικές λίστες, και η δεύτερη είναι πιο ειλικρινής.