Josie Lambert

Па мерках набярэжнай гэта поўны натоўп. Трое з іх здымалі гэта на відэа, і адзін з іх падпяваў — дрэнна, гучна, ідэальна.

Страляць у святло — гэта, мяркуецца, памылка. Гэта таксама адзіны раз, калі мой голас і мой твар супадаюць.

Тут вецер забірае палову гуку. Я ўсё роўна працягваю спяваць — тое, што ў ім ёсць вецер, звычайна самае шчырае.

Я прыходжу сюды трэніравацца, бо ніхто не слухае наўмысна. Людзі, якія спыняюцца, спыняюцца, бо самі гэтага хацелі.

Тры месцы, дзе я рэпетую. Пустая сцэна — самае страшнае: няма публікі, значыць, няма і падставы.

Адзін патрыманы інтэрфейс і пазычаны мікрафон. Ніхто ў каментарах ніколі не пытаўся, на чым я запісваў.

Коўдра над дзвярыма, матрац ля сцяны. Мяккія рэчы лепш, чым дарагія, калі паглядзець спачатку.

Вецер з'ядае палову гуку. Застаецца тая частка, якая сапраўды разносіцца — добрая практыка для любога пакоя.

Песня, па якой мяне ведаюць, была напісана паміж маёй кватэрай і маёй былой працай, у тэлефон, пад гукі рухавіка на фоне.

Сорак фунтаў і цёплы сідр. Я б усё роўна зрабіў гэта дзеля сідру, але не кажыце, дзе будзе наступная ўстанова.

Запісана на тэлефон ля задняга акна. Шум аўтобуса ўсё яшчэ гучыць на дэма-запісе, і я не збіраюся яго прыбіраць.