Глеб

Пяцьсот шэсцьдзесят пяты год, манах Адамнан. З гэтага запісу і пачынаецца ўся гісторыя даўжынёй паўтары тысячы гадоў.

Пераказаў яшчэ раз, прыбраўшы ўсё лішняе. Застаўся адзін радок з жыцця - і паўтара тысячагоддзя здагадак.

Усё пачалося з нататкі на чвэрць калонкі. Праз тыдзень яе перадрукавалі 20 газет, і з гэтага моманту гісторыя жыла ўжо сама.

Вось з такіх кадраў і пачынаюцца легенды. След на вадзе пакідае што заўгодна - лодка, вецер, рыба, - а тлумачаць яго заўсёды пачварай.

Глыбіня тут больш за дзвесце метраў, вада цёмная ад торфу. Бачнасць пад вадой - метр. Таму там да гэтага часу нічога і не знайшлі.

Збіраю кропкі, адкуль ішлі паведамленні. Больш за палову - з аднаго ўчастка дарогі, дзе проста зручна спыняцца.

Старая кніга - гэта чужое жыццё: загнуты кут і забыты білет кажуць пра чытача. Стромкая вуліца не выпадковасць: горад лез у гару з-за воды, абароны і кошты зямлі. Камень датуецца мурам - памер блока і шво скажуць стагоддзе не горш дакумента. Падніміцеся і паглядзіце: з вышыні відаць, як горад рос кольцамі.

Музеі сумныя не таму, што рэчы сумныя. Бо подпіс пад рэччу пішуць для калегаў, а не для вас.

Мінулае ўяўляюць ціхім і марудным. На справе рыначная вуліца грымела так, што гандляры зрывалі голас да поўдня.

Мінулае прынята ўяўляць ціхім і павольным. А гандлёвая вуліца XIV стагоддзя грымела так, што цяперашні горад побач - чытальная зала: цэны выкрыквалі ўсе разам, і чаргі не чакаў ніхто.

Мазаічнае сэрца ў маставой Эдынбурга. Раней на гэтым месцы стаяла турма, і ў яго да гэтага часу плююць - на поспех.

Традыцыі ўсяго дзвесце гадоў, а здаецца, што яна старажытная. Так працуе любы звычай: ён старэе хутчэй, чым яго прыдумляюць.