Полина

Адзіны сумленны ракурс для сабакі - з вышыні яе грудзей. Зверху вы здымаеце гадаванца, знізу - характар.

Вашы планы адмяніў сабака: ён лёг першым - значыць, бліжэйшую гадзіну заняты. Тося выводзіць мяне, а не наадварот: тое ж кола па парку, але ў заход, а не ў тэлефон. Давер - гэта калі не вырываецца з рук, а застаецца спакойнай. Ёй трэба менш, чым здаецца: двор, трава і паўгадзіны побач.

Я паставіла міску на падлогу - а далей яна зрабіла тое, чаму яе ніхто не вучыў. Да гэтага часу смяюся.

Яна рэагуе не на музыку, а на тое, што пачынаю рухацца. Танчыць, строга кажучы, не яна.

Здымаць сабаку ў статыцы бессэнсоўна: яны не пазіруюць, яны існуюць. Кадр заўсёды атрымоўваецца на першым кроку.

Яна ўвогуле не баіцца людзей. Баіцца пыласоса, фена і аднаго канкрэтнага пакета.

Танчыць не пад музыку, а пад тое, што я ўстала. Харэограф тут, шчыра кажучы, не яна.