Никита

Дэдлайн быў учора. Ёсць тыя, хто робіць загадзя, і тыя, хто даведаецца пра «загадзя» з чужых гісторый. Затое выйшаў з дому: задачы адчыненыя, я на вуліцы, ноч, смяюся. "Ой, гэта сёння?" - тры словы, якія ператвараюць аўторак у спрынт. Заўтра пачну па-іншаму. Кажу роўна столькі разоў, колькі існуе заўтра.

Парны стэндап - самая сумленная праверка жарту: калі смяецца толькі твой напарнік, значыць, жарт быў для дваіх.

Лепшае ў парных выступах - момант, калі абодва забыліся нарыхтоўку і пачалі размаўляць па-сапраўднаму.

Дамовіліся не перабіваць. Пратрымаліся хвіліны чатыры - і гэта, калі шчыра, рэкорд.

Кожны раз абяцаю сабе легчы крыху раней. Тэлефон падсоўвае яшчэ адно відэа, і праз сорак хвілін ужо ўсё роўна.

Кожны раз абяцаю сабе легчы крыху раней - і тэлефон падсоўвае яшчэ адно відэа. Праз сорак хвілін ляжу ў цемры і смяюся над янотам, у якога тыдзень відавочна мінуў горш маёй.

Тут заўсёды адно і тое ж: калідор, сцяна і думка "навошта я наогул гэтым займаюся". Праходзіць роўна на першым смеху.

Лепшыя пяць хвілін выступу - тыя, што не напісаны. Іх і немагчыма паўтарыць на другой пляцоўцы.

Чым меншая зала, тым страшнейшая: у вялікай ты не бачыш твараў, а тут відаць кожнага, хто не смяецца.

Мой напарнік па сцэне. Ён смяецца над маімі жартамі першым - гэта адначасова прыемна і падазрона.

Разбіраны адразу, пакуль памятаем залу. Праз дзень памятаеш толькі ўласны твар.

Ён паўтарае тэкст, я раблю выгляд, што не хвалююся. Абодва хлусім.

Ні звера, ні таблічкі, ні музыкі. Толькі мікрафон - і адразу відаць, працуе жарт ці не.