Рита

Самае цяжкае ў гэтым практыкаванні - дазволіць сабе паставіць. Вядро нікуды не дзенецца, а рукі нарэшце адпачнуць.

Насіць поўным нельга доўга. Або ставіш, або адліваеш - трэцяга арганізм не прыдумаў.

Смешны вобраз і дакладны: трывога - гэта калі ты вярзеш поўнае вядро і баішся расплюхаць, хоць ніхто не прасіў яго несці.

Пусты вечар - гэта не пустата, а месца, куды можна нешта паставіць. Звычайна туды ўстае нешта добрае.

І не дапішу. Няскончаны спіс больш сумленны: у ім відаць, што важна, а што дапісвалася для выгляду.

Сон, прагулка і адзін чалавек, якому можна напісаць у любы час. Астатняе - надбудова.

Выратавала не намаганне, а прызнанне, што дзень не атрымаўся. З гэтага месца ён звычайна і пачынае атрымоўвацца.

Бо недзе прачытала, што ўсе паспяховыя так робяць. Расказваю, чым гэта скончылася.

Размаўляю з камерай як з чалавекам насупраць. Інакш атрымліваецца лекцыя, а яе ніхто не прасіў.

Раскажу шчыра, а не так, як гэта звычайна расказваюць у размовах пра прадуктыўнасць.

Пішу не вынікі дня, а тры радкі: што было, што адчуваю, што далей. Больш не патрэбна.

Першыя трыццаць хвілін - без экрана. Не дзеля дысцыпліны: мозгу трэба прачнуцца раней, чым у яго нешта пакладуць.