Ганна

Я наўмысна не паказваю вокладку. Спачатку раскажу, пра што яна, а потым, для тых, каму цікава, назву.

Чытаць уголас страшней, чым пісаць. Але адразу відаць, дзе ў тэксце ёсць недахопы.

Тры рэчы з закладкамі дзесьці пасярэдзіне. І я ўсё яшчэ не ведаю, ці вярнуся да іх.

Закладка на сотай старонцы азначае, што кнігу тут жа пакінулі. У мяне іх тры — і ўсе тры чакаюць свайго часу.

Я не пішу на палях і не згінаю старонкі. Замест гэтага ў мяне ёсць скрынка, і кожная закладка аднекуль узятая.

Я выключаю верхняе святло. Адна лямпа — і пакой становіцца меншым, а кніга — бліжэйшай.

Я падкрэсліваю алоўкам і вяртаюся праз год. Самае цікавае, калі ты не разумееш, чаму ты гэта падкрэсліў.

Дваццаць хвілін да ўсяго іншага. Чытанне пасля працы амаль ніколі не адбываецца, але перад гэтым — заўсёды.

Дома я мыю посуд, а тут мяне ніхто не чапае. Лепш за ўсё чытаць там, дзе няма хатніх спраў.

Не лепшыя ў жыцці, але тыя, да якіх я пастаянна вяртаюся. Гэта розныя спісы, і другі з іх больш шчыры.