Алина

Паміж гэтымі двума кадрамі - сорак хвілін і адно ўсведамленне, што ідэя была дрэнная з самага пачатку.

Палец уверх - гэта ў мяне жэст "цяпер усё растлумачу". За ім звычайна ідзе гісторыя, у якой я сама вінаватая.

Прасцей было патэлефанаваць: на чацвёртай хвіліне тлумачу, чаму не напісала тэкстам. Іду і дамаўляю - галасавое едзе са мной да крамы і стаіць на святлафоры. "Праслухана" і цішыня. Часам адказ - адзін смайлік. Заўтра напішу тэкстам. Не напішу.

Раней я здымала днём, таму што "так правільней". А смешнае са мной здараецца ўвечар, таму здымаю зараз увечар.

Усе важныя размовы майго жыцця адбываюцца стоячы пасярод кухні, з імбрычкам, які вось-вось закіпіць.

Паміж дзвярыма і машынай мне задалі тры пытанні. Вярнулася праз гадзіну.

Сказала дома: выходжу на пяць хвілін. Ад дзвярэй да машыны — тры пытанні, два пакеты і адзін дзень нараджэння, пра які я, вядома, забылася. Разам гадзіну.