Никита

Son tarix dünən idi. Bunu əvvəlcədən edənlər də, başqalarının hekayələrindən "əvvəlcədən" öyrənənlər də var. Amma mən evdən çıxdım: tapşırıqlar açıqdır, çöldəyəm, gecədir və gülürəm. "Ah, bu gündürmü?" - çərşənbə axşamını qaçışa çevirən üç söz. Sabah fərqli başlayacağam. Bunu sabah nə qədər varsa, o qədər də təkrarlayıram.

Stend-up komediya sessiyası zarafatın ən dürüst sınağıdır: əgər yalnız partnyorunuz gülürsə, deməli, zarafat hər ikiniz üçün nəzərdə tutulub.

Cütlük çıxışlarının ən yaxşı tərəfi, hər ikisinin gündəlik işlərini unudub, həqiqətən danışmağa başladıqları andır.

Sözümüzü kəsməməyə razılaşdıq. Təxminən dörd dəqiqə davam etdik — və bu, açığı, rekorddur.

Hər dəfə özümə tez yatacağıma söz verəndə telefon başqa bir videonu işə salır və qırx dəqiqədən sonra artıq bunun əhəmiyyəti yoxdur.

Hər dəfə özümə tez yatacağıma söz verəndə telefonum başqa bir video ilə xəbərdar olur. Qırx dəqiqə sonra qaranlıqda uzanıb həftəsi açıq-aydın mənimkindən daha pis keçən yenota gülürəm.

Burada həmişə eynidir: dəhliz, divar və "Mən bunu niyə edirəm?" düşüncəsi ilk gülüşlə keçib gedir.

Bir tamaşanın ən yaxşı beş dəqiqəsi yazılmamış olanlardır. Onları ikinci səhnədə təkrarlamaq mümkün deyil.

Zal nə qədər kiçikdirsə, bir o qədər qorxuludur: böyük birində üzlər görünmür, amma burada gülməyən hər kəsi görə bilərsiniz.

Səhnə partnyorum. Zarafatlarımı ilk eşidən odur - bu, həm xoş, həm də şübhəlidir.

Otağı xatırlayarkən dərhal həll edəcəyik. Bir gündən sonra yalnız öz üzünü xatırlayacaqsan.

O, mətni təkrarlayır, mən isə narahat olmamış kimi davranıram. Hər ikimiz yalan danışırıq.

Nə heyvan, nə işarə, nə musiqi. Sadəcə mikrofon var — və zarafatın işə yarayıb-yaramadığını dərhal hiss edə bilərsiniz.