Никита

Die sperdatum was gister. Daar is diegene wat dit vooraf doen, en diegene wat van "vooraf" leer uit ander mense se stories. Maar ek het die huis verlaat: die take is oop, ek is buite, dis nag, en lag. "O, is dit vandag?"—drie woorde wat Dinsdag in 'n naelloop verander. Môre begin ek anders. Ek sê dit presies soveel keer as wat daar 'n môre is.

’n Stand-up komediesessie is die eerlikste toets van ’n grap: as net jou maat lag, dan was die grap vir julle albei bedoel.

Die beste ding van gepaarde optredes is die oomblik wanneer hulle albei hul roetine vergeet en regtig begin gesels.

Ons het ooreengekom om nie te onderbreek nie. Ons het omtrent vier minute gehou—en dit, eerlikwaar, is 'n rekord.

Elke keer as ek myself belowe om vroeg te gaan slaap, wys die foon nog 'n video, en na veertig minute maak dit nie meer saak nie.

Elke keer as ek myself belowe om vroeg te gaan slaap, wys my foon my nog 'n video. Veertig minute later lê ek in die donker en lag vir die wasbeer wat duidelik 'n slegter week as ek gehad het.

Dis altyd dieselfde hier: 'n gang, 'n muur, en die gedagte: "Waarom doen ek dit enigsins?" Dit verdwyn dadelik met die eerste lag.

Die beste vyf minute van 'n opvoering is dié wat nie geskryf is nie. Dit is onmoontlik om dit op 'n tweede verhoog na te boots.

Hoe kleiner die saal, hoe skrikwekkender: in 'n groot een kan jy nie gesigte sien nie, maar hier kan jy almal sien wat nie lag nie.

My verhoogmaat. Hy is die eerste wat vir my grappe lag—dis beide aangenaam en verdag.

Ons sal dit dadelik uitsorteer, terwyl ons nog die kamer onthou. Na 'n dag onthou jy net jou eie gesig.

Hy herhaal die teks, ek maak asof ek nie bekommerd is nie. Ons lieg albei.

Geen dier, geen teken, geen musiek nie. Net 'n mikrofoon – en jy kan dadelik sien of die grap werk of nie.