Алина

Бу ике кадр арасында кырык минут бар һәм бер тапкыр фикернең баштан ук начар булуын аңладым.

Баш бармакны күтәрү - минем "Хәзер барысын да аңлатам" дигән ишарәм. Гадәттә, аннан соң мин гаепле булган хикәя килә.

Шалтырату җиңелрәк иде: дүрт минуттан соң мин ни өчен SMS язмаганымны аңлатам. Мин барып сөйләшүне тәмамлыйм - тавышлы хәбәр кибеткә кадәр минем артымнан килә һәм светофорда туктый. "Тыңладым" һәм тынлык. Кайвакыт җавап елмаюлы йөз генә була. Иртәгә SMS язам. Язмыйм.

Элек мин көндез төшерә идем, чөнки "бу дөресрәк". Ләкин кич белән минем белән кызыклы вакыйгалар була, шуңа күрә хәзер мин кич белән төшерәм.

Тормышымдагы барлык мөһим сөйләшүләр кухня уртасында, кайнап чыгарга җыенган чәйнек белән басып тора.

Ишек белән машина арасында алар миңа өч сорау бирделәр. Бер сәгатьтән соң мин кире кайттым.

Мин өйдә: Мин биш минутка чыгам, дидем. Ишектән машинага кадәр - өч сорау, ике посылка һәм бер туган көн, әлбәттә, мин аларны онытканмын. Барлыгы бер сәгать.