Никита

Son tarih dündü. Bunu önceden yapanlar ve "önceden" yapmanın ne demek olduğunu başkalarının hikayelerinden öğrenenler var. Ama evden çıktım: görevler açık, dışarıdayım, gece, gülüyorum. "Ah, bugün mü?"—Salı gününü bir koşuya dönüştüren üç kelime. Yarın farklı başlayacağım. Bunu tam olarak yarın olduğu kadar çok söylüyorum.

Bir stand-up komedi gösterisi, bir şakanın en dürüst testidir: eğer sadece partneriniz gülüyorsa, o şaka ikiniz için de uygundur.

İkili performansların en güzel yanı, ikisinin de rutinlerini unutup gerçek anlamda konuşmaya başladıkları anlardır.

Sözlerini kesmemeye karar verdik. Yaklaşık dört dakika sürdü ve açıkçası bu bir rekor.

Her defasında erken yatacağıma dair kendime söz verdiğimde, telefon başka bir video başlatıyor ve kırk dakika sonra artık hiçbir önemi kalmıyor.

Her defasında erken yatacağıma dair kendime söz verdiğimde, telefonum bana başka bir video gösteriyor. Kırk dakika sonra, karanlıkta uzanmış, haftası benimkinden çok daha kötü geçmiş olan rakuna gülüyorum.

Burada her zaman aynı şey: bir koridor, bir duvar ve "Bunu neden yapıyorum ki?" düşüncesi. İlk kahkahayla birlikte geçip gidiyor.

Bir performansın en iyi beş dakikası yazılı olmayanlardır. İkinci bir sahnede tekrarlanmaları imkansızdır.

Salon ne kadar küçükse o kadar korkutucu: büyük bir salonda yüzleri göremezsiniz, ama burada gülmeyen herkesi görebilirsiniz.

Sahne partnerim. Şakalarıma ilk gülen o oluyor; bu hem hoş hem de şüpheli.

Odayı hâlâ hatırlarken hemen hallederiz. Bir gün sonra sadece kendi yüzünüzü hatırlarsınız.

O metni tekrarlıyor, ben de endişelenmiyormuş gibi yapıyorum. İkimiz de yalan söylüyoruz.

Ne hayvan, ne tabela, ne de müzik. Sadece bir mikrofon var ve şakanın işe yarayıp yaramadığını hemen anlayabilirsiniz.