Josie Lambert

Punong-puno ang mga tao kung ikukumpara sa karaniwang boardwalk. Tatlo sa kanila ang nag-film nito, at isa sa kanila ang sumabay sa pagkanta — nang mahina, malakas, at perpekto.

Ang pagbaril patungo sa liwanag ay dapat na isang pagkakamali. Ito rin ang tanging pagkakataon na nagkakasundo ang aking boses at ang aking mukha.

Tinatanggal ng hangin ang kalahati ng tunog dito. Patuloy pa rin ako sa pagkanta — ang dating na may kasamang hangin ay kadalasang tapat.

Pumunta ako rito para magsanay dahil walang kusang nakikinig. Ang mga taong humihinto, humihinto dahil gusto nila.

Tatlong lugar kung saan ako nagpapraktis. Ang walang laman na entablado ang pinakanakakatakot — walang manonood ibig sabihin ay walang dahilan.

Isang segunda-manong interface at isang hiniram na mikropono. Walang sinuman sa mga komento ang nagtanong kung saan ako nag-record.

Isang kumot sa ibabaw ng pinto, isang kutson na nakasandal sa dingding. Mas maganda ang malambot na bagay kaysa sa mamahaling bagay sa unang tingin.

Kinakain ng hangin ang kalahati ng tunog. Ang natitira na lang ay ang bahaging talagang nagdadala ng tunog — magandang kasanayan para sa kahit anong silid.

Ang kantang kilala ako ng mga tao ay isinulat sa pagitan ng aking flat at ng aking dating trabaho, sa isang telepono, na may makina sa background.

Apatnapung libra at isang maligamgam na cider. Gagawin ko pa rin ito para sa cider, pero huwag kong sabihin sa susunod na lugar.

Ni-record sa telepono sa likurang bintana. Nasa demo pa rin ang ingay ng bus at hindi ko ito inaalis.