Мирон

Hindi ka maaaring magtago sa likod ng mikropono rito: lumalakas ang bulwagan. Sa unang pagkakataon sa buhay ko, narinig ko ang sarili kong boses mula sa kabilang pader.

Lumabas ako na naka-gray na T-shirt dahil iba sana ang naiisip kong damit. Dapat ay kakaunti lang ang mga bagay na makakasagabal sa entablado hangga't maaari.

Nagsimula akong kumanta nang mahina, halos pabulong. Parang kalamnan ang boses: ang sobrang pagpipigil dito bago ang isang pagtatanghal ay nangangahulugan ng pagkasira ng unang dalawang kanta.

Ang pinakamahabang dalawampung minuto ng buhay ko. Palagi ko itong ginugugol nang nakatalikod sa salamin - kung hindi ay sinisimulan kong ayusin ang mga bagay na walang makakakita.

Mula rito ay makikita mo ang isang malaking proporsyon: isang tao sa entablado at isang daan ang pumunta para makinig. Kaya nga nakakatakot.

Hindi kailangan ng salamin na may ilaw para sa kagandahan. Sasabihin ko sa iyo kung ano ang ginagawa ko sa loob ng dalawampung minuto bago lumabas.

Nakikinig sila ng limampung pagtatanghal araw-araw. Alam mo kung ano ang nagpapagising sa kanila? Hindi ang lakas ng tunog. Kundi ang mahinang unang pangungusap.

Isang sabitan na may mga suit, salamin, at isang tasa ng malamig na kape. Walang romansa, at iyon ang pinakagusto ko.

Ang pinakanakakatakot na katahimikan sa buhay ng isang mang-aawit ay hindi ang mga manonood, kundi ang tatlong segundong iyon habang sila ay nagtitinginan.

Ang pangunahing pagkakamali ng mga baguhan ay ang paghawak nito nang malayo "para magmukhang maganda." Ginagawa nitong mahina ang boses, hindi malakas.

Sapat na ang tatlo para sa kalahati ng mga kantang saulo mo. Ang iba ay mga dekorasyon lamang.

Ang unang recording, ginawa sa kusina gamit ang hiniram na mikropono. Imposibleng pakinggan, imposibleng itapon.

Kalahati ng trabaho ay ang pagtanggal ng headphones at pakikinig nang wala ang mga ito. Mas kaunting nakakabit na speaker.

Isang daang segundo, isang kuha lang, walang editing. Ganoon ang tunog sa silid.

Ang pinakamagandang gawin ay halos palaging ang pangalawa. Ang una ay isang warm-up, ang pangatlo ay isang pagsisikap na.

Mas mabagal ang pangalawang opsyon. Iiwan ko na ang pareho — tingnan natin kung paano magbabago ang parehong bagay.

Tinitingnan ko agad ang mga kanta. Kung hindi ito sumasabay, ibig sabihin ay hindi tama ang ritmo.

Nagre-record ako sa pagitan ng refrigerator at bintana. Mas maganda ang acoustics dito kaysa sa kwarto — nilalamon ng mga muwebles na may tapiserya ang tunog.