Злата

Lahat ng nasa likod mo ay nakaligtas sa dalawang oven. Ang hindi nakaligtas ay hindi mo makikita—napunta ito sa basurahan.

Kailangan mo ng isang piraso ng tela para matanggal mo ang tapos na produkto nang hindi ito nagagasgas. Ito ay isang maliit na detalye na hindi ko agad naituro.

Ang pinakatapat na seryeng nagawa ko. Ipinapakita nito kung ilang beses nagbabago ang isang anyo bago ito maging tunay na anyo.

Ipinapakita ko rin ang mga may depekto. Ang ikatlo ay napupunta sa basurahan—at maganda naman ang buwang iyon.

Tinatanong ako nito linggo-linggo. Sumasagot ako nang tapat: Binibilang ko ang oras, ang luwad, ang pugon, at ang mga depekto.

Isang libo't dalawang daang digri at labindalawang oras ng paghihintay. Hindi mo ito mabubuksan nang mas maaga—bigla na lang mababasag ang lahat.

Gumuguhit ako ng mga hugis na hinuhubog ang sarili nila. Kalahati ng mga tasa ko ay hindi nagsimula sa luwad, kundi sa lapis na nasa bangko.

Walang kaayusan at hindi kailanman magkakaroon. Iisa lamang ang tuntunin: ang mga kagamitan ay agad na hinuhugasan; ang luwad ay hindi makapaghintay.

Dalawang linggong trabaho, at may bitak sa ilalim. Ipapaliwanag ko kung bakit kasalanan ko, hindi ng kalan.

Bilog, dryer, mascara sa tabi ng bintana. Sa pagitan ng una at huling shot, may isang linggo at kalahati, kung saan abala ang mga kamay ko nang mga tatlong oras.