Ксения

Ang pinakamagandang dalawampung minuto ng araw ay kapag tapos na ang lahat at maaari ka nang tumayo lang doon. Iyan ang pahinga, hindi ang pag-istambay sa iyong telepono.

Hindi ginugugol ang isang oras bago ang pagsasanay sa pagsakay. Una ang mga kuko, pagkatapos ang leeg, pagkatapos ang lahat ng iba pa—at saka ka lang makakasakay kahit saan.

Nararamdaman ka na ng kabayo bago ka pa sumakay. Habang naglalakad ako sa pasilyo dala ang renda, alam na niya kung kalmado ako o nagmamadali. Unang pagdikit, pagkatapos ay isang utos: ang kamay sa leeg ay isang pag-uusap, hindi isang haplos. Hindi mo pinipili ang panahon, ikaw ang pumipili ng iyong porma. Ang isang sesyon ng pagsasanay na hindi natuloy dahil sa ulan ay hindi nababago; nawawala ito. Ang paglalakad ay trabaho rin: kalahating oras ang ginugugol sa pag-iinit at paglalakad.

Mula rito makikita mo ang hindi mo nakikita mula sa mga stand: ang mga manlalaro ay hindi tumatakbo kasunod ng bola, kundi patungo sa bakanteng espasyo kung saan lilipad ang bola.

Ang pagsasanay ay para sa mga segundong ito. Sa gym, inuulit mo ang isang galaw nang isang daang beses, kaya dito hindi mo na kailangang isipin ito kahit isang beses.

Mas mahirap ang pagiging referee ng laro kaysa sa paglalaro: pareho lang ang takbo mo, pero hindi ka makakagawa ng kahit isang pagkakamali. Limang kilometro bawat laban at walang kahit isang break.

Maganda ang itsura nito sa larawan, pero mahirap pala sa totoo lang: sinusuportahan ng kabayo ang bigat nito sa mga binti nito sa likuran, at hindi mo iyon madalas magagawa—hindi goma ang mga kasukasuan nito.

Ang gallop ay tila mabilis, ngunit sa katotohanan ay mas malambot ito kaysa sa trot: mayroon itong yugto ng paglipad, at ang likod ng sakay ay nakapatong.

Mas mahina ang gallop kaysa sa trot: mayroon itong yugto ng paglipad, at ang likod ay nakapatong. Nakakatakot lamang ito sa unang limang beses.