Чаро ман ҳаёти чархдорро интихоб кардам

Вақте ки одамон аз ман мепурсанд, ки чаро ба ман автобус лозим аст, ман танҳо табассум мекунам. Ин танҳо нақлиёт нест, ин хона, офис ва озодии ман аст. Ман аз хоб бедор мешавам, кати худро мечинам ва сипас қарор медиҳам, ки имрӯз ба куҷо равам. Ман метавонам дар соҳили баҳр бошам ва пас аз чанд соат - дар ҷое дар ҷангал, бо манзараи кӯҳҳо. Ин як эҳсоси тасвирнашаванда аст, вақте ки ҳар рӯз макони нав, одамони нав, эҳсосоти нав аст. Камераи видеоии ман ҳамеша омода аст, ки ин лаҳзаҳоро сабт кунад ва сиёҳи флагманӣ барои таҳрири ҳама чиз дар шаб, дар зери ситорагон кӯмак мекунад. Ман дар ёд дорам, ки як бор дар деҳа аз сабаби борони шадид дармонда будам. Ман фикр кардам, ки ин аст, поёни дунё. Аммо сокинони маҳаллӣ ба ман кӯмак карданд, маро бо чой зиёфат доданд, ба ман бисёр ҳикояҳо нақл карданд! Ин чизе нест, ки онҳо дар меҳмонхона ба шумо медиҳанд. Ин ҳаёти воқеӣ аст, бе дурахшон, аммо бо эҳсосоти зиёд. Автобус ба ман имкон медиҳад, ки на танҳо сафар кунам, балки ин сафарро зиндагӣ кунам. Ва озодии ҳақиқӣ барои шумо чӣ маъно дорад?