Никита

Afati i fundit ishte dje. Ka nga ata që e bëjnë paraprakisht, dhe nga ata që mësojnë për "paraprakisht" nga historitë e të tjerëve. Por unë dola nga shtëpia: detyrat janë të hapura, jam jashtë, është natë, duke qeshur. "Oh, a është kjo sot?" - tre fjalë që e kthejnë të martën në një vrapim të shpejtë. Nesër do të filloj ndryshe. E them saktësisht aq herë sa ka një të nesërme.

Një seancë komedie stand-up është prova më e sinqertë e një shakaje: nëse vetëm partneri juaj qesh, atëherë shakaja ishte menduar për të dy.

Gjëja më e mirë në lidhje me performancat në çift është momenti kur të dy harrojnë rutinën e tyre dhe fillojnë të flasin vërtet.

Ne ramë dakord të mos ndërprisnim. Qëndruam rreth katër minuta - dhe kjo, sinqerisht, është një rekord.

Sa herë që i premtoj vetes të shkoj në shtrat herët, telefoni shfaq një video tjetër dhe pas dyzet minutash nuk ka më rëndësi.

Sa herë që i premtoj vetes se do të shkoj në shtrat herët, telefoni më shfaq një video tjetër. Dyzet minuta më vonë, jam shtrirë në errësirë, duke i qeshur rakunit, java e të cilit ka qenë qartësisht më e keqe se e imja.

Është gjithmonë e njëjta gjë këtu: një korridor, një mur dhe mendimi: "Pse po e bëj këtë?" Kalon që në të qeshurën e parë.

Pesë minutat më të mira të një shfaqjeje janë ato që nuk janë shkruar. Është e pamundur t’i përsërisësh në një skenë të dytë.

Sa më e vogël të jetë salla, aq më e frikshme: në një të madhe nuk mund të shohësh fytyra, por këtu mund të shohësh të gjithë ata që nuk po qeshin.

Partneri im në skenë. Ai është i pari që qesh me shakatë e mia—është njëkohësisht e këndshme dhe e dyshimtë.

Do ta zgjidhim menjëherë, ndërsa ende e mbajmë mend dhomën. Pas një dite, ti e mban mend vetëm fytyrën tënde.

Ai e përsërit tekstin, unë bëj sikur nuk shqetësohem. Të dy po gënjejmë.

Asnjë kafshë, asnjë shenjë, asnjë muzikë. Vetëm një mikrofon—dhe mund ta kuptosh menjëherë nëse shakaja po funksionon apo jo.