Рита

Pjesa më e vështirë e këtij ushtrimi është ta lësh veten ta lësh poshtë. Kova nuk do të shkojë askund dhe krahët e tu më në fund do të pushojnë pak.

Nuk mund t’i mbash gjoksin të plotë për një kohë të gjatë. Ose i fus ose i heq—trupi yt nuk ka zgjidhje të tjera.

Është një imazh qesharak dhe i saktë: ankthi është kur mban një kovë plot dhe ke frikë se mos e derdh, edhe pse askush nuk të kërkoi ta mbash.

Një mbrëmje bosh nuk është boshllëk, por një vend ku mund të vendosësh diçka. Zakonisht, diçka e mirë përfundon atje.

Dhe nuk do ta përfundoj. Një listë e papërfunduar është më e ndershme: tregon se çfarë është e rëndësishme dhe çfarë është shtuar për t’u dukur.

Gjumi, një shëtitje dhe një person të cilit mund t’i dërgosh mesazh në çdo kohë. Pjesa tjetër është thjesht një dredhi.

Nuk ishte përpjekja që më shpëtoi, por pranimi se dita kishte dështuar. Zakonisht aty fillon suksesi.

Sepse lexova diku se të gjithë njerëzit e suksesshëm e bëjnë këtë. Do t'ju tregoj se si përfundoi.

Flas me kamerën sikur të ishte personi përballë meje. Përndryshe, shndërrohet në një leksion, dhe askush nuk e kërkoi një të tillë.

Do t'jua them sinqerisht, dhe jo në mënyrën siç thuhet zakonisht në bisedat rreth produktivitetit.

Nuk po shkruaj një përmbledhje të ditës, por tre rreshta: çfarë ndodhi, çfarë ndiej, çfarë do të ndodhë më pas. Nuk ka nevojë për më shumë.

Tridhjetë minutat e para janë pa ekran. Jo për disiplinë: truri duhet të zgjohet përpara se të ndërmerret ndonjë gjë.